Maya POV
Ganito ba talaga kabigat sa dibdib kapag biglaan umalis ang taong naka sama mo rin nang matagal kahit papaano?
Ang unang tanong saking isipan habang naka tingin lang sa karagatan, kahit na hindi ko na tuluyan pang matanaw ang sinakyan ni dok candice.
"B-bakit?"
Akin pang dugtong, dahil kahit ilang minuto na ang nakakalipas, hindi ko pa rin magawang umalis saking pwesto. Isama mo pa kung bakit tila sobrang bigat sa damdamin ang pag alis ni dok, na kung tutuusin ay mangyayari naman ito bukas.
"Penny for your thoughts maya?"
Kuha nang atensyon sakin nang salarin, at nang lingunin ko ito si lunar pala na, nakatingin rin sa kanyang harapan.
"N-nandito ka pala"
"Yeah, mamaya na rin kasi ang uwi ko. By the way congrats."
Matamlay na napangiti naman ako sa sinabi neto hanggang sa
