Worth

Deserve

Chapter 9

I stayed in the hospital for another day. And it’s been two days since I got out.

Nagsisinungaling ako kung sasabihin kong ok na ako. Maybe magaling na ako, medyo sumasakit lang ang ulo ko paminsan minsan. But I’m still crying. And still don’t have appetite. But with Tita and kuya being there kahit wala akong gana kumain I still choose to eat. Kahit parang walang lasa ang mga pagkain na kinakain ko. Kumakain ako, kahit iilang subo lang. Para hindi na mas mag alala sina Tita Nanette at Kuya.

Not only for them but also for myself. I need to regain my strength. Dahil hindi dapat ako manatili dito habang buhay. I need to take a step, kahit na baby step lang yun. I’m not in a quicksand para wala ng magawa upang hindi na makaalis sa kung nasaan ako. It is not a smooth road as well nevertheless I can do it. I can make it even though it is a rough path. And I know no matter how many times I stumbled I know myself I can do it.

Tama na siguro ang pagmumukmok ko. Kahit na masakit, I need to move on and move forward. Hindi natatapos ang buhay, ang lahat sa break up namin ni Seven. Tama na siguro ang mga luhang iniyak ko at mga oras at opportunities na pinalipas at sinayang ko.

Knocked knocked

Someone knocked the door of my room. At ng pag buksan ko ay si kuya pala iyon.

“Ano po yun kuya, pasok ka” sabi ko at niluwagan ang bukas ng pinto.

“No Zia hindi na ako papasok, I’m going to our company na. If may kailangan ka don’t hesitate to contact me. Huwag ka din magpapalipas ng gutom. Kumain ka on time, yung gamot mo din huwag mong kakalimutang inumin.” Kuya said na akala mo nanay kung makapag bilin.

“Ok po” sabi ko na lang at nginitian si kuya Zian at pinagtaasan lang ako ng kilay

“Huwag mo akong ngitian d’yan. Alam ko yang mga ngiting ganyan. Sundin mo yung mga sinabi ko it is for your own good. Nagbilin na din ako sa mga kasambahay natin. O, ano alis na ako. Huwag kakalimutan ha” sabi nito at niyakap ako then kiss my forehead before he tap my hair ng ilang beses.

“Ok po, salamat kuya. Ikaw din huwag kang magpapalipas ng gutom.” Sabi ko at niyakap din sya. “Sige na kuya baka malate ka pa. The company need a great boss.” I said then he smile and humiwalay na sa pag kayakap at isasarado ko na sana ang pinto ng lumingon ulit si kuya Zian.

“Yung bilin ko ha” sabi muli nito kaya tumango na lang ako bilang sagot kaya nagtuloy tuloy na si kuya palabas kaya sinarado ko na rin ang pinto ng kwarto ko

Pagkasarado ng pinto ay dumeretso ako sa study table ko at inayos ang mga papel ko. I need to work. I need earn money. Sana may kompanyang tumanggap sa akin.

Buti na lang pala iisang lagayan lang ang pinaglagyan ko ng mga papeles ko, makakalimutin pa naman ako. There I saw my resume. Hindi na pala updated to.

“Ito ba yung pinasa ko sa K.G.C. but why they accept it and parang gustong gusto nilang mag trabaho ako doon. Did someone pull some string para I accept nila yung pag aapply ko. Is it kuya or Tita” bulong ko na puno ng pagtataka at pagtatanong sa sarili. “I think they want me there not because of myself and my skills. But someone really did something for me to be accepted.”

Maybe for someone, ok lang yun. Para mapadali ang pagpasok sa isang trabaho o para makuha ang gusto niya. Pero para sa akin nakakababa ng dignidad. Feeling ko parang napaka hina ko naman para hindi makaya ang isang bagay. Parang nakakapanliit lang, feeling ko minamaliit yung kakayahan ko. Oo siguro I should be thankful for the help and for the support ng tumulong sa akin. Pati na din sa opportunity na binigay sa akin. Pero parang kasing walang tiwala kung sino man ang tumulong sa akin. Feeling ko na hindi sya naniniwala na na I can make it.

“Haiist” buntong hininga ko na lang and started to update my resume and check some of my documents kung ok na ba for me para sa pag aapply ko.

After I check it thoroughly. I decided to put it on my backpack.

Kasi hindi muna ako dito mananatili for a some times. Better to ready it. I know baka hindi ako payagan nila mommy at daddy. At baka mag alala si kuya. Pero it’s for the better. It is for me, it is part of my moving on stage.

“Ok na siguro yan” sabi ko ng makapaglagay ng ilang mga damit at binitbit ito at dumeretso na sa kusina dahil tinamaan na ako ng gutom.

Dahil wala pang lutong kanin at ulam kaya ako na lang ang gumawa. While waiting for the rice to get cook ay nag timpla muna ako ng hot chocolate ngunit pagharap ko papuntang sala may tao pala kaya natapunan ko ito.

Mag – so – sorry na sana kaso isang malakas na sampal ang lumapat sa mukha ko

“LOOK WHAT YOU HAVE DONE!!” pasigaw na sabi ni mommy after she slap me “YOU CHILD OF A B*TC*” sabi nito ulit at sinampal niya ulit ako na halos ikabingi ko. Ramdam ko ang hilo sa lakas ng sampal n’ya.

“Mommy” tanging nasabi ko habang hawak ang pisngi na sinampal n’ya

“Don’t call me mommy. Dahil wala akong anak na katulad mo.” Sabi nito na may pang – gigigil habang dinuduro ako. “Dalawa lang ang anak ko at hindi ka kasama doon. Ikaw ang rason kung bakit nawala ang isa ko pang anak. Sana ikaw na lang ang namatay. Sana ikaw nalang at hindi si Zai (read as Za-yi). Hindi ko ba alam sa tatay mo bakit kinuha ka pa sa nanay mo. Wala ka namang kwentang tao” sabi nito na nagpayanig sa akin.

Hindi nya ako anak, and who is Zai. Kaya ba, kaya ba ganito ang trato niya sa akin kasi I’m not her daughter.

“Alam mo ba na gustong gusto kitang patayin bata ka palang. Kasi bunga ka nga kasalanan ng magaling mong ama at ng malandi mong ina.” Sabi nito at sinampal ulit ako kaya muli kong naramdaman ang hilo. “Tapos ng dahil sa iyo namatay ang anak ko. Ng dahil sa pagiging bobo mo nadamay ang anak ko at namatay siya na dapat ikaw.” Muling sampal nito sa akin. “Lumayas ka, hindi ka kailangan ng pamilyang ito. Walang maghahangad na magkaroon ng katulad mo. Lumayas ka at huwag na huwag na ulit babalik” sabi ni mommy at kinaladkad ako palabas at sinaboy sa akin ang natitirang hot choco sa tasa na hawak ko. “Ito ang tatandaan mo. Hindi ka nararapat sa pamilyang Lee. Hindi ka kabilang dito, Bastarda” Sabi nito at tinulak ako ng makalabas na kami sa pinto.

Wala akong ginawa kundi ang umiyak habang paulit – ulit na literal na sinasampal ako ni Mommy at sinasampal ng katotohanan.

At dahil sa panghihina ng katawan ko pagka tulak sa akin ay napadapa ako. Iyak ako ng iyak. I don’t know bakit wala akong maalala. Bakit wala akong alam. Bakit wala akong kilalang Zai?

Ano na naman to? Wala na bang katapusan?

Hindi ko ba deserve ang mabuhay ng tahimik at walang drama.