Worth

Baby Step

Chapter 10

Don’t expect na makikita nyo na naman ako sa hospital. I’m done with that. But if you insist, a little flashback won’t hurt isn’t.

But maybe later. ‘Cause the pain is still lingering inside of me.

Pagkatapos kasi ng araw na yun, unti unting nasiwalat ang mga tinago nilang katotohanan. And some memories keeps on playing on my mind. Like a broken cds.

Akala ko kilala ko ang sarili ko. Akala buong buo ako, akala ko kompleto na ang pagkatao ko. Hindi ko alam na lahat pala ng mga pinakita nila sa akin may mga pinagmulan. May mga nakatagong lihim. May mga dahilan.

I don’t want to believe it at first. Ayokong aminin sa sarili ko na yun ang totoo. O siguro mas magandang sabihin na ayokong I – accept na that is reality, na iyun ang totoo kasi alam ko sa sarili ko na umaasa pa ako.

And because of that, an irrational decision and action I have made.

I ran away. Tumakas ako sa hospital. I stayed there for around two weeks, in hospital.

Siguro dahil ayaw kong tanggapin ang lahat at di ko kayang harapin ang pangyayaring iyon.

“Hey, breakfast is ready.” Tawag sa akin ng isang boses pagkatapos buksan ang pinto ng kwarto dito sa tinutuluyan ko without knocking.

“Yah, bakit di kumatok” sagot ko naman at tumayo na sa pagkakaupo sa higaan.

“Hahaha, wala lang ayaw ko lang. Tara na bilisan mo na Bella” sabi ni William at hinatak na ako papuntang dining area ng bahay.

“Bella” tawag sa akin ni William. He is William Christopher Choi.

Bella, yes he is calling me Bella kasi sa kagustuhan kong makalayo at magtago I am pretending na wala akong maalala. And William gave me that name for a while. Si William sya ang nakakuha sa akin ng tumakas ako sa Hospital, and because hindi pa ako ganun ka okay nahimatay ako sa gitna ng kalsada and he thought na nabangga nya ako. And I’m staying with him and his family on their house for 3 months na rin ata.

“Bella, maupo ka na lang d’yan. Let me serve you. Hahaha.” sabi n’ya then act like a waiter. Kaya tinawanan na s’ya ng pamilya nya. At may kasama pang pang aasar mula sa dalawang kapatid nito.

“Thank you mister” sabi ko then bow down as well that received a giggle from his sister and mother.

This scenario is new to me. Yung may kasamang kumain, yung may nag – aalala sayo, yung may nag – aasikaso. Yung pakiramdam na may pamilya. Thanks to William and his family.

“Alam mo ba Bella, na hindi nung muntik na kita mabangga yung una nating pagkikita.” Simula ni William. “ Nagkita na tayo nung nag traffic enforcer ako, because of punishment.” Tuloy nya sa kwento nya na medyo natatawa.

Kita tuloy dimples nya.

“Really!” sabi ko na lang. Just to go with the act I have made. Though I’m getting nervous already.

“Oo, ako nga yung pinagtanungan mo bakit ang traffic e. That was months ago I guess. Nung may nag propose sa daan” sabi nya kaya napahinto ako sa pagkain. And made me give a sad smile. Because isa iyun sa mga alaala na gusto kong makalimutan. A memory of Seven that is still hunting me and keep on holding me back.

“E, nagtraffic enforcer ka. Diba sundalo ka or army. Basta part ng militar?” I replied to change the topic. His siblings laughed at my question.

“Yes, that was my punishment for getting drunk on our barracks. HAHAHAHA” sagot n’ya at saka tumawa ng malakas ganun din ang pamilya n’ya. While looking and listening to their laugh I can’t help myself but to laugh as well.

Laugh that are so genuine. Tawang parang walang kahalong lungkot. Kailan nga ba ako huling tumawa ng ganito. Hindi ko na matandaan. Or never naman nangyari.

“ Lasinggero ka pala Hahaha” sabi ko na lang nakitawa na din sa kanila.

“Hindi a, nagkayayaan lang. Ako nga lang yung nahuli HAHAHA.” Depensa nya pero natatawa pa rin.

“He is a good man naman ate. Minsan nga lang HAHAHAH” Sabi ni Frencheska Jannah that made us laugh.

Only sister ni William na sumunod sa kanya.

“Tsk. I am a good man kaya.” Sabi ni William sabay puppy eyes HAHAHA. “ Diba Bella, I’m a good man” baling nito sa akin while pouting

“Yuck kuya, stop that hindi bagay sa’yo. HAAHHAHA” asar na sabi ng bunsong kapatid n’ya na si Lucas Willer.

“Papa tignan mo ang panganay mong anak marunong na magpa – cute” Sabi naman ng mama nila na nagpapula ng pisngi at ears ni William.

“ Ma naman” nahihiyang sabi ni William at namumulang tumingin sa akin.

“Hahahha, kuya you’re blushing” pang aasar pa ni Cheska sa kuya nito.

“Yah!! Stop it. I’m not blushing. A soldier like me don’t blush” sabi nito but still have a rosy cheeks.

“But why your face is still red” sabi ko naman na lalong nagpapula sa kanya. Kaya tuloy tuloy lang ang pang aasar ng mga kapatid kay William

“Stop na mga anak. Continue eating na.” sabi ng Papa nila sa dalawa na patuloy pa rin ang pag tawa.

“Thanks pa” sabi ni William

“ No problem anak, but are you really a soldier? Hahaha” Mr. Choi

“Papa naman akala ko kakampi kita. Mama o, tignan mo sila. Inaaway nila ako” pagpapaawa ni William sa mama nila.

“Sige na, sige na tigilan nyo na ang kuya nyo.” Sabi ni Mrs. Choi kaya tumahimik na sila at kumain na ng deretso.

Natapos ang pagkain namin nang masaya at puno ng asaran. Nag volunteer ako na ako na maghugas ng pinagkainan namin. But pinigilan nila ako at si William na daw ang bahala doon.

Pero dahil mabait na bata si William iniutos niya ito kay Cheska.

“William” sabi ng Mama nila kaya naka pout na pumunta ng kusina si William para sundin ang utos.

I followed William to the kitchen.

“Hey tulungan na kita” sabi ko na nagpatalon sa kanya sa gulat

“Hey! Huwag naman nanggugulat” sabi nito habang madramang nakahawak sa dibdib. “And You don’t need to help me. Rest ka na lang dun sa living room. Kaya ko na to.”

“No I insist” sabi ko sa kanya at kinuha ang apron

“Huwag na, kung ayaw mo dun sa sala upo ka na lang d’yan samahan mo ako while I’m washing the dishes” sabi nya at kinuha ang apron sa akin at sinuot nya sa kanya.

“Pink suit you” sabi ko at di n’ya na lang pinansin pero kita ang pamumula ng tainga n’ya.

Nag kwentuhan kami, or better to say nagkwento s’ya tungkol sa trabaho n’ya. Kauuwi lang kasi ni William from two months duty sa work. Kaya umuwi s’ya dito sa kanila kasi may ilang araw s’yang off sa work.

“Bella, gusto mo maggala. Baka maburo ka na dito sa bahay di ka kasi naglalalabas. You look like a vampire na. Dati ka nang maputi pero mas pumuti ka pa lalo.” Sabi nito habang patuloy pa rin sa pagliligpit.

“Ok lang naman sa akin na dito lang ako sa inyo. Nakakahiya naman na nakikituloy lang ako tapos imbes na tumulong ako uunahin ko pa ang pag gala” sagot ko naman habang pinapanood s’ya

“Sus, ok lang naman yun kay mama. Atsaka bisita ka namin at kapamilya na. Kaya ok lang na hindi ka tumulong at lalong mas ok kung lalabas ka ng bahay kahit isang beses lang” sabi ni William habang pinupunasan na ang lababo tanda na malapit na itong matapos.

“Ehem, Ehem” exaggerated na tighim ni Cheska na nagpagulat sa akin dahil mukhang kanina pa ito sa may pintuan ng kusina “Tapos na ba kayong mag one on one talk kuya, hahaha. Sabi ni Mama bilisan mo daw mag hugas ng pinggan at magsisimba daw tayo.” pang aasar ni Cheska na naman sa amin

“Tapos na po ma’am.” Sagot ni William sa kapatid

“Alin dun kuya yung one on one o yung paghuhugas, hahaha”

“Parehas, istorbo ka kasi” natatawang sagot ni William sa kapatid

“Sorry naman” sagot naman ni Cheska at saka hinila na ako palabas ng kusina at saka dumiretso na kami sa 2nd floor ng bahay.

“ Ate, gusto mong mag dress. Pahiramin kita” saka ako hinatak papunta sa kwarto n’ya. At sa pagpasok namin sa kwarto niya deretso na agad kami sa walk-in closet nito. At saka pinasukat sa akin ang dress.

“ Mag casual na lang ako Cheska. Ok na ako sa Shirt at Pants.” Sabi ko at binalik sa closet ang dress

“Sus, si Ate naman nahihiya pa. Sige na gamitin mo na yung dress o kung ayaw mo naman yan pili ka na lang dyan. Huwag ka ng mahiya ha” Sabi ni ni Cheska sabay abot ulit ng Beige na knee length dress sa akin saka ito dumeretso ng shower room.

Kaya wala na akong choice kundi ang kuhanin na ang dress at saka pumunta sa kwarto ko para maligo na rin.

After I take a short shower I started to brush my teeth.

Habang nagsisipilyo ako dun ko lang napansin ang mga pagbabago sa akin. Yung mata ko noon na puro sakit na nakatago sa likod ng mga ngiti ko ngayon wala na.

Dahil kahit ako di ko na mabasa ang mata ko. Parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Pero I know that I already accepted everything. My eyes maybe void with emotions but the smile I am giving now is real, no more pretentions.

And,

This time, the path where I am walking is much clearer than before. But I am not going to run, I will walk carefully and today I will start to take my first baby step.

________________