Worth

Awaken

Chapter 2

I got blinded by the light as soon as I open my eyes.

Pinikit ko ulit ang mga mata ko, dahil nasisilaw ako at paunti – unti kong iminulat muli, to adjust my eyes from the blinding light.

As soon as I adjusted.

I got stun and gasp for air.

“Nasaan ako” Ang tanging tanong na nabanggit ko. I don’t know if it is loud or bulong ko lang nasabi. Dahil litong – lito talaga ako.

Then I realized that I am in a hospital bed, may dextrose ako na nakakabit sa kamay. And I’m wearing a hospital gown. Yes, I’m in a hospital.

I tried to sit, but my body don’t want to cooperate. Then suddenly the door in my room open.

“Kailan kaya magigising si Zia.” Sabi ng taong pumasok sa room ko. “Its been a year mula ng nangyari yun. Sana magising na s’ya.” I realized na si Tita pala yun. Step – sister ni mama.

Lumapit si Tita Nanette sa bed ko at umupo sa tabi ko. Hinawakan niya ang kamay ko ng puno ng pag – iingat.

“Gising na Zia, kailangan mo bumangon d’yan to get what you deserve. You need to fight.” Sabi ni Tita na nagpa – confuse sa akin. Kaya iginalaw ko na lang ang mga daliri. Dahil hindi ako makapag salita dahil sa tubo na nasa bibig ko.

Napatingin ako kay Tita at nakita ko na nanlaki ang mga mata niya dahil sa gulat at napatingin siya sa mukha ko at doon n’ya lang narealize na gising na ako.

“O my God, gising ka na” maluha – luha n’yang sabi. At kitang kita na hindi s’ya makapaniwala. So I tried to smile at her even though it is so hard because of the ventilator on my mouth. Then she realized that she needs to tell it to the doctor.

Hahaha, natatawa ako kay Tita. Pwede naman n’yang I – ring yung button or mic ba yun dito sa room ko but she run palabas ng room ko.

But my mouth is aching, dahil nagalaw ng napatawa ako kay Tita.

At ganun na lang ang gulat ko ng humahangos na pumasok si Tita at nakasunod na dito ang Doctor. Muntik na akong mapa – upo dahil doon but I realized my body is still weak.

The doctor do their job. Ask a few questions about how I felt after matanggal ang ventilator at iba pang aparato sa katawan ko. Then umalis na din sila after sabihin na I still need to stay pa for few days or a week mostly for more examination pa daw. Kaya kami na lang ni Tita ang naiwan sa room ko.

Kitang kita ko kung gaano kasaya si Tita dahil nagising na ako. Kahit na tumutulo pa rin ang luha n’ya. Then she hugged me as soon as na makalapit s’ya sa bed ko.

“I’m so glad Zia na nagising ka na. Lagi kong ipinagdarasal na magising ka, araw – araw palaging iyun ang laman ng bawat dasal ko. And God is really good. Dahil pinakinggan n’yaang dasal ko.”

“Tita nasaan po pala sila Dad at Mommy. Busy na naman sila sa work no. ” biglang tanong ko na nagpatigil kay Tita. “Kamusta po pala yung firm ko, Tita. Sino nag – manage nun while I’m in coma? Ang huling naaalala ko bumisita pa doon si Daddy tapos may meeting akong pinuntahan.” sunod – sunod na tanong ko kay Tita na nagpakunot ng noo nya na para bang may nasabi akong mali.

“Ija, siguro you need to rest pa.” pag – iiba ni Tita “Bibilhin ko lang yung mga gamot mo, ok. Pahinga ka pa muna dyan. Kailangan ng katawan mo at ng sarili mo ang lumakas pa” sabi ni Tita na garalgal ang boses na parang naiiyak at dali-daling tumayo palabas.

At ilang minuto lang inaantok na ako dahil siguro ramdam ko pa rin ang pagod at kailangan pa din ng katawan ko ang pahinga.

(Few minutes have passed)

Nagising muli ako noong may nagbukas ng pinto. At narinig ko ang boses ni Tita. So I think si Tita yun. But I keep my eyes close baka pagalitan ako ni Tita na hindi ako nagpahinga.

“Doc is it normal for a patient na galing sa coma na mahalo yung mga bagay na napanaginipan habang tulog siya sa reality?” tanong ni Tita sa kasama n’ya. Maybe the doctor na pumunta din kanina. But the question got me confuse. Is she talking about me.

“In some case a coma patient can dream, but normally they don’t. Dahil a coma patient don’t have awareness. They do not respond to touch, sound or pain and cannot be awaken. Their brain is unconscious unlike when we are sleeping. The brain often show no signs of normal sleep – wakefulness cycle . Which means na more unlikely na managinip sila. It either they dream or it is more delusions or hallucinations. And by the way why did you ask that?” the doctor explain

“Si Zia kasi Doc, she is asking me something about her parents” pagsisimula ni Tita. I think di n’ya pa napapansin na I’m awake. But how did she started got me stunned. May mali ba na tanungin ko yung parents ko.

“I think it’s normal?” the doctor said as a reply na para bang nasabi n’ya yung gusto kong sabihin.

“But Doc. For a year na na – coma si Zia. Nakita nyo man lang ba dito na pumunta yung parents niya. They never care for her. She is the unwanted child for them. And about dun sa sinabi nya pa, she is asking about her firm, her own company. But in reality it never happened.” My Tita said. And it made me froze kasi hindi pala totoo yun. I never loved by my parents and the company is just an illusion.

My tears is already welling up. I’m just a delusional. Those things are not true.

“You got a point on that. But as a Doctor I don’t have a say about her parents. And about her case like what I’ve said earlier there is some cases na they dream or mas magandang sabihin na hallucinations or delusions. And some factors to that is the reason of an accident that results to coma or her emotions. I think on her case, her emotions is the big factor to that delusion.” The doctor explain. That made my heart crumbled. Hahaha I’m being so delusional. I laughed inside my head

“ You mean Doc na dahil sa emotions n’ya, iyon yung mga naging panaginip n’ya. Kumbaga po ba na because that thing that she wants to have or to happen kaya iyon yung nangyari habang tulog siya” My aunt ask the doctor again

“There is the big tendency na iyun yung dahilan. Let’s wait for further examination for her, so we can identify the reason behind that and if she got some issues. Tell me if the patient is awake. So we can run some test immediately. And to ask her about the things you have said. So I get going I still have some patient to look for.” The doctor said at narinig ko na lang na nagbukas at sara ang pinto ng kwarto ko.

“Zia, I feel so sad about what you said earlier and the reason that the doctor said. I know that your parents don’t look for you as what you wanted. I know how much you love to have your own company. Kaya nasasaktan ako kasi those things that you asked is just an illusion na ginawa lang ng brain mo. Na dahil sa kagustuhan mong maramdaman at magkaroon ng mga yun you created it as your reality.” Sabi ni Tita habang umiiyak kaya hindi ko na rin napigilan ang mapahikbi na nagpagulat kay Tita. “ You’re awake” humihikbing mga tanong ni Tita sa akin.

“Tita” tanging nasabi ko na lang habang umiiyak at niyakap siya dahil pilit ko pa rin iniintindi at pinipilit na tanggapin na lahat lang pala ng mga iyon ay panaginip lang. Na lahat lang pala na yun ay kathang – isip lamang. Dahil gusto kong maramdaman na mahalin at maging proud sakin ang mga magulang ko kaya that things happened in my dream.

“Panaginip lang ba talaga yun Tita. Bakit parang totoo? Bakit ang sarap sa pakiramdam na yakapin ako dun ni daddy, ang sarap sa pakiramdam na proud na proud sila sa’kin ni mommy. Bakit panaginip lang yun? Sana pala hindi na lang ako nagising Tita kasi ang sarap sa pakiramdam na mayakap ko sila, ang sarap na maramdaman na mahal nila ako. Ang sarap sa pakiramdam na I’m my father’s princess. Ang sarap sarap na maramdaman na mahalaga ako sa kanila.” Sabi ko at tuloy – tuloy na humagulgol sa bisig ni Tita

“Tahan na Zia, nandito naman si Tita hinding – hindi kita iiwan. Tahan na makakasama sa iyo yan” sabi ni Tita habang pinupunasan ang mga luha ko but umiiyak pa rin s’ya.

“Tita, bakit nagising pa ko?” tanging naisagot ko sa kanya at patuloy pa rin na umiiyak.

“Zia, you deserve to live kaya nagising ka pa.” pang aalo ni Tita sakin at patuloy pa rin ang pag – punas sa luha ko. “The world still needs you.”

“Do they? Magulang ko nga po hindi ako kailangan. Mundo pa po kaya?” humihikbing sabi ko kay Tita at muling yumakap sa kanya.

“Oo naman anak, kailangan ka ng mundo, kailangan kita. At kahit talikuran ka ng mundo si Tita, hindi ka nya iiwan. Mahal kita Zia hindi bilang pamangkin ko lang kung hindi bilang anak ko na rin. Mahalaga ka sa akin. Kaya tahan na ha. Let ‘s talk about this some other time. You still need to regain your strength. Dito lang si Tita. Don’t worry hindi kita iiwan.” Sabi ni Tita habang hinahaplos ang buhok at muling n’yang pinunasan ang mukha ko na puno na ng luha.

At habang ginagawa ni Tita yun muli kong naramdaman ang sarap na mayakap ng taong nagpapahalaga sayo katulad ng sa panaginip ko.

“Salamat pa rin po God na you gave me my Tita. At siguro nga po kailangan pa po ako ng mundo. I still have her and You. Huwag nyo po s’yang kukuhanin sa akin ha. Baka po kasi hindi ko na kayanin. I need her papa Lord. Ingatan n’yo po s’ya palagi. I love her po” taimtim na panalangin ko habang nakayakap pa rin kay Tita at may mga luha pa rin na pumapatak sa mga mata ko.

“Sssshhh, stop crying na. It is not good for you. Pahinga ka muna ulit. You need it. Have some rest. Always remember Tita loves you”

At sa sobrang pag – iyak ko na rin at ang sarap ng pakiramdam ng yakap ni Tita bumibigat na muli ang mga talukap ng mata ko.

“Sleep well my princess” bulong ni Tita then she kiss my forehead

“Maybe just maybe reality is better than fantasy?” mahinang usal ko bago tangayin ng antok.