"Apo,"sambit ni lolo habang pa-baba kami ng hagdan, "Hindi ka na ba babalik sa siyudad?" Tanong nito atsaka ako hinawakan sa balikat.
"Hindi na po,"tugon ko,
"Siguro,"bulong ko. Nakita ko naman ang pag-liwanag ng mukha ni lolo sabay nauna na itong mag-lakad at tumigil sa harap ko.
"Buti naman kung ganoon,"sabi nito at ngumiti ng sobrang lapad, ngumiti naman ako pabalik at hinawakan na ang kamay nito at hinila na ito papunta sa kusina.
Habang nagla-lakad kami patungo roon ay hindi ko maiwasan na mapa-isip sa mga nangyari.
Oo nga at unti unti ng buma-balik sa tamang pag-iisip si lolo at masaya ako roon ngunit hindi ko talaga mapigilan ang malungkot sapagkat ang kapalit naman nito at ang sunod-sunod na pagka-wala ng mga kaklase ko.
Ilang sandali pa ay nakarating na kami sa kusina at n
