The Lost Diary

Ang sarap magising sa katotohanang malaya ka na sa lahat. Libre mo ng maipapahayag ang mga nais mong sabihin at mga nararamdaman. Walang sinuman ang makapipigil sa gusto mong gawin. Hindi na nakakatakot at walang pangamba sa dibdib sa tuwing makikipag-usap ka at lalabas ng bahay. Sobrang sarap makalaya sa kasakiman, kamatayan, sumpa, bangungot, p*****n, lalo't higit sa kasinungalingan at maling akala. Noon, walang tigil ang pangungutya at pang-aapi ng mga nasa itaas. Papatay sila ng tao hangga't gusto nila. Nabubulag sila sa salaping naiipon ng taong-bayan kaya ginagamit nila itong kapangyarihan. Kung sino pa ang inihalal bilang mamumuno, sila pa mismo ang mga walang pakiramdam at manhid. Hindi nila iniisip ang kahihinatnan ng kanilang ginagawa at wala silang pake sa kung ano ang nararamdaman ng bawat isa. Wala silang awa, kahit na nagdurusa na ang karamihan. Tanging pamilya lang nila ang kaya nilang iligtas at pagtuunan ng pansin. Sa bawat sakuna at problemang dumating sarili lang nila ang kaya nilang iligtas. Ang karapatan ko, naming lahat, ay inaangkin nila. Hindi sila marunong makonsensya. Wala sa kanilang bukabyularyo ang magpatawad at humingi ng pasensya. Hustisya ang nais namin para sa aming mga sarili at pamilya. Hustisya na syang magbibigay ng kalayaan at katahimikan sa lahat. Nagising lang kami at nakalaya dahil sa nag-iisang libro. Ang libro ng buhay naming lahat.