I am not grounded anymore.
Pwedeng pwede na akong lumabas labas ng bahay kasama ng mga kaibigan ko kagaya ng lagi naming ginagawa. Ang magsaya at pumarty pero may limitasyon. Pero mas pinili kong manatili sa bahay at magsunog ng kilay dahil alam ko na naman na kapag lumabas ako at pumunta sa bar ay hindi malabong magsalubong ang landas namin ni Vladimir.
Isang buwan na ang nakalipas no'ng umakyat siya rito sa kwarto ko. Isang buwan na rin ang nakalipas na hindi ko siya nakikita.
And ironically, I miss him. All of him. His touch, his kiss. . .
Nalusaw na ang galit ko sa ginawa niyang paghalik doon sa secretary niya. Hindi siya iyong sobrang sakit kagaya no'ng unang gabi nang makita ko iyon. I don't know why. Pinatawad ko na siya? Kinalimutan ko na? O wala na akong pakialam? Hindi ko
