CHAPTER 39
TULALA LANG si Casey habang nakamata siya sa labas ng restaurant. Nalilibang naman siya habang nakatanaw sa mga taong naglalakad. Sumulyap siya sa relong suot at nang makitang alas dose kinse na ay napabuntonghininga siya. Mabuti na lang at malapit lang ang restaurant na ito sa opisina nila kaya makakabalik siya sa oras na matapos sila kumain.
Kaagad siyang napangiti nang matanawan ang taong kanina pa niya hinihintay. Lutang na lutang ito sa mga taong nandito. Maganda ang aura nito dahil sa nakangiting mukha. Kumaway siya rito.
“I’m sorry if I’m late. May tinapos pa kasi ako,” anito nang makalapit sa kaniya at pumwesto sa katapoat niyang silya.
“It’s okay. Halika na at umorder na tayo para makabalik ka kaagad sa munisipyo,” aniya saka ngumiti nang matamis. Alam
