Nakahandusay na sa madilim na lugar si Jaemie. Namimilipit sa sakit dahil sa kaniyang nararamdam. At ang mga luha sa mga mata'y ‘di mapigilang lumandas sa kaniyang pisngi. Nanghihina na ang katawan at kalooban dahil nasa isip niya ay nauulit na naman ang mga nangyayari sa kaniya ngayon. Pagod na pagod niya. Gusto na niyang mamahinga para matapos na ang lahat ng mga ito sa buhay niya. Pagod na siyang lumaban para makamtan sa huli ang saya at ligaya sa piling ng pamilya niya. Pagod na siya.
"Come on, Jaemie! Wake up!" Sigaw ng tinig niya pero alam niyang hindi siya.
Hindi niya magawang ibuka ang bibig kaya impossible na sabihin niya iyon sa kaniyang sarili, pero kapareha ng boses niya ang nagsalita. Pero alam niyang hindi siya.
Pinilit niyang idilat ang mga matang pagod na pagod
