CHAPTER 36
“Gelo…” She stuttered calling his name. She could see the strange pain ang anger in his eyes. W-what did she do now?
“Gelo…” she called him again. Wala pa din itong imik at tahimik na nakatingin lang sa kaniya. Sa tuwing humahakbang siya papalapit ay humahakbang ito paatras tila ayaw nitong magtagpo sila ng landas. Mas masakit iyon kaysa sa pisikal na sakit.
Naisip niyang mas mainam pa yatang magkasumbatan sila kaysa sa tahimik ito at walanng reaksong mababanaag sa mukha dahil hindi niya alam kung anong tumatako s autak nito ngayon.
“Were you-“ Finally he talked. “-are you f*****g. “ Tila nahihirapan nitong sabi habang tiatapunan siya ng masasamang titig. Titig na nakakapangilabot pero sa kabilang banda ay mababanaag ang sakit sa mata.
Wala siyang alam s ak
