Nang Makita ang Iyong Ngiti

“Now I'm here. I'm back in my own country.” Sinigurado ni Luke na makunan ang bawat sulok at banda nga airport. “ Philippines!.” Pagpupugay niya. Nakipag-video call kasi ang mga barkada niyang mga 'kano. “ Looks great but bro, when you will go back here?” Tanong sa kaniya ng isa. “Well, I don't know yet. ” Pina-uwi lang kasi siya ng Mommy niya dahil miss na daw siya nito. 'Yan ang pinoproblema niya. Many people like him. Many people miss him. And he was him. Hindi na matatangihan. “ We both waiting for you, Bro. ” “ And I have to wait for that day. Anyway, bye Brods.” Ibinaba niya ang phone na binili pa niya sa states. Pinuntahan niya ang driver ng pamilya nila na si Mang Banjo. At sumakay siya sa kotse. “ Sir, can you understand Filipino language?” Tanong ng ginoo habang nasa kalagitnaan ng biyahe. Tiningnan niya sa salamin ang mukha nito. “ Yes, pambansang wika natin iyon. Pinoy ako, ba't di ko gagamitin?” “ Proudly Pinoy pala kayo, Sir.” “ Ako pa. ” Pagyayabang niya. Nilliko ng driver ang kotse't pinasok iyon sa isang gate. Pagbaba niya limang maids ang sumalubong sa kanya. “ Welcome back to your own home, Sir. ” Sabay-sabay nilang bati. Tumaas lang ang bawat sulok ng kaniyang labi sa pagsalubong ng mga ito. At dahil na-reconnect sa isip niya ang lugar at kabuuan ng bahay. Lumipat na naman ang mga ito nang hindi niya alam, ano yon surprise? Pumasok siya sa bahay. Pagpasok niya, sinalubong siya ng Mama niya. “ Welcome home, Son.” Lumapit ito't yumakap. “ Sana sinabi nyo sa akin Ma, na lumipat ka na naman. ” Aniya na nagpahiwalay sa pagyakap ng kaniyang ina sa kaniya. Ngumiti lamang ito.“ Luke, sorry okay? Mas mabuti siguro kung magpahinga ka muna. ” “ No, Ma. Answer me first. Bakit ang hilig niyo maglipat-lipat ng bahay?” Tanong niya na hindi maisa-isip na umupo. “ Son, this is your father property. Kaya sayang naman kung walang tumira at saka hiling ng iyong Papa.” Sagot naman nito pero hindi parin sapat. “ Bakit na lang hindi natin ito patirhan ng mga manggagawa niyo?” “ Kasasabi ko nga lang diba? Hiling ito ng iyong ama. Titira tayo dito kaya dito ka rin titira maliban na lang siguro kung magkakapamilya ka na.” “ Okay, fine...” Nagkibit balikat siya sa sagot nito. “ Kailangan ko munang magpahinga. ” Paalam niya bago umakyat sa hagdan. “ Bakit ba ang hilig-hilig nitong magpalipat-lipat ng bahay? Kulang na lang siguro sa ibang planeta lilipat ng tirahan. ” Bumuntong-hininga siya't umilung matapos maisip iyon bago pumasok sa bagong silid. Hindi siya sanay sa ganitong uri ng lugar. Made of woods, walang pinaghalong semento. Sa mga objects na makikita niya sa silid? Recycling? Binaling niya ang tingin sa terrace. Tumungo siya doon at nagpahangin. The air was fresh, hindi siya sanay. Nabuhay siya sa hangin syudad, kaya first time niya ang nalalanghap. Kinagabihan, imbes na makapagpahinga, naglaan siya ng oras upang hanapin ang susi ng sasakyan. Alam niyang may ibang susi pa para sa ibang sasakyan at alam niyang nasa isang silid iyon. Silid ng lolo niya. Safe naman siguro tumungo roon. Wala siyang sinayang na oras upang hanapin iyon, binuksan niya ang ilaw kaya lumiwanag. Hindi naman naabot sa oras, nakita niya ang susi. Well, dahil naroon galing ang susi kasi kotse ng lolo niya ang gagamitin. Takot siya noon dahil baka multohin siya ng lolo niya but now, wala siyang choice. Binalik niyang in-off ang ilaw bago sinarado ang pinto at saka dali-daling lumabas ng bahay. ~~~~ Habang nasa sasakyan, hindi niya akalaing dadalawin siya ng antok. “ Sh*t!. ” Mura niya sa sarili dahil sa antok. “ Lolo, please give me a chance to use your car.” Pumikit siyang nagmamakaawa. Nang lalo siyang inantok, dumilat siya't sumigaw. “ Ang damot mo, Lo! ” Sumandig siya sa kina-uupuan at sinimulang buuin ang panaginip. Kinaumagahan, tila may amnesia si Luke. Hindi niya maalala ang daan kung saan siya dumaan kagabi. Pero bahala na, isa lang naman kung saan siya tutungo, sa Syudad. Sa buhay syudad. Ini-start nya ang kotse't pinatakbo. Medyo may katagalan siyang nakalabas sa daan na linya-linya ang kakahuyan. Pero nasaan na nga ba siya? He's destination is the City, but nasaan? Saan banda? Habang nagmamaneho, nadaanan niya ang isang matanda, kailangan na siguro ng binata ng mapagtatanungan. Inihinto niya ang kotse malapit dito, inilabas pa niya ang ulo sa bintana para magtanong. “ Pwedeng magtanong? ” Kahit may katandaan ang residente, mas pinili niyang maging istrikto pansamantala, ayaw niyang magtiwala basta-basta. Tinititigan muna siya ng matanda bago ito sumagot. “ Pwede naman, Hijo. ” Gumaan ang kaniyang pakiramdam. “ Nasaan ang direksiyong mula rito papuntang syudad? ” Tanong niya na ikinatawa ng matanda na ikinataka naman niya. “ Anong nakakatawa? ” Kunot-noo niya tanong. Tumigil ito sa pagtawa, “ Hijo, walang syudad dito. ” Ngumiti ito. “ Matagal mong matungo ang syudad na sinasabi mo. Pero kung desidido ka talagang tumungo roon walang dudang makakarating ka roon. Ngayong ituturo ko sa iyo. ” Minabuti niyang makinig na lamang dahil nais niya na rin naman niyang makalanghap ng hanging syudad. Kung ang ibang tao nais ang sariwang hangin, iba siya. “ Dumiretso ka lang, kapag marating mo ang isang terminal ng lunsod, lumiko ka sa kanan. Kapag narating mo ang isang karenderya, lumiko ka pakaliwa, dumiretso ka lang, hanggang madaanan mo ang isang paaralan, lumiko ka ulit pakaliwa. Dumiretso ka lang, makakarating ka na sa iyong paroroonan. ” Pagtuturo nito. Tumango lang siya, ngayon matutunton na niya ang hangin ng polusyon. Nagpasalamat siya sa matanda bago ipinagpatuloy ang pagmamaneho.