Talia POV
Umaga. Pagkatapos naming kumain, sabay na kaming pumasok sa office. Tahimik ang biyahe, pero hindi na mabigat tulad ng dati. May kakaibang gaan sa loob ng sasakyan, yung hindi kailangan ng usapan para maramdaman.
Hindi siya nagsalita nang madalas, pero sapat na ang presensya niya. Ang paraan ng pagmamaneho niya—maingat, kontrolado. Ang paminsan-minsan niyang sulyap sa akin, parang tinitiyak kung okay lang ako. Wala siyang sinasabi, pero ramdam ko.
At doon ko napagtanto, masaya pala sa pakiramdam ang ganitong presensya. Yung hindi ka tinatanong, hindi ka hinihila, pero nariyan lang. Tahimik na kasama.
Habang papasok kami sa building, bigla kong naalala, matagal ko nang hindi naiisip si Vincent. Walang kirot. Walang galit. Parang isang pangalang matagal nang kupas sa alaala.
S
