CHAPTER 8
EZEKIEL POV
Narinig ko muna ang malakas na tawa bago pa ako tuluyang lumabas ng kwarto ko.
Napahinto ako sa hallway.
Hindi normal ‘yon.
Sa mansion na ’to, bihira ang tumawa lalo na si Mommy. Simula nang ma-paralyze siya dahil sa aksidente ilang taon na ang nakalipas, naging tahimik ang mundo niya. Madalas ay mahina ang boses, maingat ang bawat galaw, at limitado ang saya.
Pero ngayon?
Tawang-tawa siya.
Yung tawang hindi pilit. Yung tawang parang bumalik ang dating lakas niya.
Napatingin ako sa pinto ng kwarto niya.
At doon ko narinig ang boses ni Crystal.
“Ma’am, promise po hindi ko po talaga sinasadya ’yon! Nadulas lang po ako! Tapos bigla po kayong.
“Ay naku, Crystal!” putol ni Mommy, sabay hagikgik. “Kung nakita mo lang mukha mo no’n! Akala ko mahihimatay ka!”
“E
