CHAPTER 23
EZEKIEL POV
Narinig ko ang bulong ni Mommy kay Crystal. Hindi ko man gustong makinig, pero malinaw sa pandinig ko ang bawat salita malambing, may lambot, at may halong panunukso na alam na alam kong estilo ni Mommy kapag may naaamoy siyang kakaiba. Napakunot-noo ako, pero imbes na magsalita, tahimik ko na lang itinulak ang wheelchair niya palabas ng kwarto ni Crystal.
“Sir Ezekiel,” mahina at may konting paos na tawag ni Crystal habang inaayos ang suot niyang cardigan. “Pasensya na po ha… hindi ko po kasi kayo maaasikaso ngayon, pati po si Mam Margaret. Hindi po muna ako makakahilot.”
Ngumiti si Mommy at marahan siyang inabot ang kamay. “Ay naku, iha, huwag mong isipin ‘yan. Mas mahalaga na gumaling ka muna. Hindi ka robot. At saka” saglit siyang tumingin sa akin, tapos buma
