CHAPTER 24
MARGARET POV
Kung may isang bagay na natutunan ko sa buhay, iyon ay ang makinig sa katahimikan ng puso ng anak mo dahil kahit gaano pa siya kalamig magsalita, kapag nagmahal iyan, buong-buo.
Tahimik ang mansion nang umagang iyon. Tahimik pero hindi malungkot. Iba ang katahimikan kapag may pag-asa. Nakaupo ako sa wheelchair ko malapit sa bintana, tanaw ang hardin. Humahaplos ang sikat ng araw sa mga bulaklak at sa gitna ng tanaw ko, nandoon si Crystal.
Ay, ang batang ‘yon.
Naka-tsinelas, may hawak na maliit na tabo, at parang nakikipag-usap sa mga halaman.
“Hoy, kayo ha. Diligan ko lang kayo nang konti. Huwag kayong choosy. Hindi ako sprinkler,” rinig kong bulong niya.
Napatawa ako.
“Diyos ko,” sabi ko sa sarili ko, “saan ba napulot ng anak ko ang batang ito?”
Maya-maya,
