Chapter 32
1730 Words
FIMESCAR***
Nakaramdam ako ng init ng araw na dumadampi sa muka ko kaya kahit medyo antok pa napaupo ako and I slowly open my eyes with yawning. Then I noticed there's no hellios beside me. I glanced the clock at the wall and I was shocked when I saw the time is. It was 10 AM in the morning.
Umayos ako ng upo sinandal ko ang aking likod sa headboard ng bed. I massage my temple and closed my eye's. I feel so much pain inside of my head damn!
*CREEEAAACKK!
Napamulat ako ng marinig ko ang pag bukas ng pintuan ang kwarto. My eye's laid to the man who opened the door without knocking. I was damn so surprised when I saw his wearing, he was wearing a plain white sando and jersey short. He look so damn hot man. Saka sino hindi magugulat na lalaking ipinanganak ata na nakasuit eh ngayon casual lang sout. Kaya talaga nanibago ako sa itsura niya ngayon pero mas bagay sa kanya ang casual look it showed more his gorgeous face take note messy hair pa.
His gaze turned on me a lazy one. He slowly walked toward to me with no any kind of expression on his face well ano pa nga ba aasahan ko pero thankful pa din ako kase kahit hindi siya showy na tao nararamdaman ko naman kahit pa-paano ang concern niya sakin. That's how he showed me last night.
I gave him warmly smile.
"Good morning" I greeted him gently. He sat at the side of me.
"Morning too, I already asked manang to prepare our breakfast so get up. I'll wait you downstairs" he said softened,
Talaga bang si hellios ang kaharap ko? Talaga bang inaya nya ako mag umagahan. Hala baka tulog pa ako?
"Huh?" wala sa sariling tugon ko.
Mabilis nag salubong ang dalawang makapal niyang kulay.
"Don't let repeat myself" he coldly saidd tapos nun tumayo na siya iniwan ako nakaawang anh aking bibig.
Anyari doon? Kanina ang lambing tapos ngayon ang lamig na naman.
Bipolar nga naman talaga!
Iling-iling ako bumangon sa higaan, I quickly took shower and dressed myself. I was wearing simply hanging shirt na black at velvet white short short. I didn't bother to dry my hair.
"Yeah... Okey.. Called it of... Until next week. Alright" rinig kong boses ni Hellios pag pasok ko sa dining.
Umupo agad ako sa tabi niya which is my chair. Ganun kase dito may arrangement.
"Wala kabang pasok?" tanung ko ng makaupo na siya.
"Bakit pinapaalis mo na ba ako?" agaran na sagot niya. Inirapan ko siya.
"Tinanung lang pinaalis na agad? Yong totoo asan ang utak mo"
"Nasa ulo, nasa loob" pamilosopo niya pa. Ayan na, nagsisimula na kumulo ang dugo ko sa animal nato talaga.
"Yeah, whatever!" bored kong tugon at kumain nalang baka mawalan pa ako ng gana ng dahil sa kanya eh. Medyo naging peacefull naman ang pagkain ko.
"Your dad called me" panimula niya.
Nabitin sa ere ang pag inum ko ng tubig at dahan dahan nalang ito binaba.
"Ah talaga" tanging nasabi ko nalang.
Naka angat ang kilay niyang nakatingin sakin habang ang daliri niya tumatapik sa mesa. Habang hindi inaalis ang tingin niya pa din sakin, grabe nag sisimula na akong maconscious ah.
"Are you not going to asked me what he said?" he curiosity asked.
Hindi na, kase alam ko na kung bakit. For sure mula kahapon nag kada ikot na ang pwet niya kakaisip kung paano niya makukuha ang lahat ng sakin, sakin pinamana ni mom.
"Hindi naman ako interesado" prankang sagot ko.
Nakapalumbaba siyang tumingin sakin ngayon which is naiilang ako ng sobra.
"I'm so curious what happen to you?" andon talaga sa mata niya ang sobrang curious niya para bang hindi niya ako titigilan pag hindi niya nakuha ang sagot niya.
"Ako din, when you become concern at me?" balik tanung ko sa kanya since he caught off guard umayos siya ng upo sumandal sya sa sandalan at muling tumatapik ang daliri niya sa mesa.
Kaya nginisihan ko siya. Lately ko pa siya napapansin, yong bagong ugali niya pagdating sakin.
"Baka iba na yan ah" dagdag ko pa. His face become darkened.
Pikon.
"Don't assume. I just wondering what happened to you that day? You look like a weak woman. A miserable and Tired." he defended said.
Nawala ang aking ngisi at iniwas ang tingin sa kanya.
Muling bumalik sakin ang lahat ng nanyari sakin ng araw na iyon kasabay ng pagbalik alaala na iyon ang pag balik ng sakit, sakit na gusto ko kalimutan at ayoko ng maramdaman pero nakatakda ata talagang maramdaman ko ito, ang masaktan.
Kung alam mo lang hellios, kung alam mo lang hindi mo ako tatanungin pa.
I blew a heavy sighed.
"Well sabihin na natin na that was my horrible day" tipid na sagot ko.
Tumayo ako,
"I'm done" paalam ko pa pero nong akmang lalakad nako mabilis niyang hinawakan ang braso ko hindi mahigpit, hindi din maluwag ang pagkakahawa tama lang para mahinto ako.
He looked me with unpleasant look.
"Sit down were not done yet" he ordered. He used his authority kaya para akong maamong tuta na mabilis sumunod.
"What kind of explanation is that?" salubong ang kilay niyang saad na may inis sa kanyang boses.
"hindi ba halata na ayaw ko pag usapan kung ako ang nanyari ng araw na yon?" halos pa sigaw na sabi ko sa kanya. Taimtim niya ako tinitigan para bang tinitimbang niya ang aking salita.
"Atleast you gave me an acceptable reason right?" laban pa niya.
"Hindi naman tayo sobrang close para magsabi ako sayo diba kaya tama na yon sinabe ko hindi mo din naman naiintindihan" pikon na sagot ko pa.
Napalakas ang tapik ng daliri niya sa mesa kaya may kalakasan ang tunog sanhi napipikon na din siya. Dagdag pa yong para na niya ako pinapatay sa paraan ng tingin niya.
"I want you to resign at y..."
"WHAT?" hindi makapaniwalang sigaw ko sa kanya pero seryoso niya lang ako tinignan.
"Why? I'll transfer you at my company. I need a Head Interior designer" he calmly said but serious one.
Napalunok ako,
I was about to resign too, but I don't get him why so sudden? He's getting bossy for the few days.
"I'm afraid but I refuse your offer Mr. Larckstone" i quickly refuse his offer.
He laughed coldly.
"Why is it Mrs. Larckstone? I'm your husband, you must obey what I've said." walang katumbas na lamig na pag kakasabi niya at habang hindi inaalis ang tingin niya sakin.
"We're just married in paper Mr. Don't you forget it?" i sarcastically informed him.
Nginisihan niya ako, ngising nakakakilabot na alam mong hindi ito maganda.
"Well, well why would I forgot that?" pabatid niya ng puno ng sarkastikong.
I rolled my eyes, yong totoo ano patutunguhan ng usapan namin masyado na ata kami na lalayo at na sisiguro akong hindi ko magugustuhan ang patutunguhan neto.
Kaya ako nalang mag aadjust ako naman tong matino samin dalawa eh.
"Fine, hindi ako makikipag talo sayo. Wag ka din mag alala dahil talaga naman sa plano ko mag resign pero hindi ko plano mag trabaho sa kung nasaan ka nag ta-trabaho" kalmadong paliwanag ko sa kanya kase na lalayo na naman ang usapan namin dalawa.
Umangat ang sulok ng kanyang labi.
"Bakit? Are you afraid to fall in love with me that's why you don't want to be stay my side Mrs.?" seryoso pang sabi niya.
Hindi ko mahulaan kung nang aasar pa siya dahil seryoso naman siya. O nasapakan na naman siya ng masamang elemento sa kanyang utak kaya bangag na naman ang kanyang pag iisip.
Blanko ko siyang tinignan.
" Wag ka mag alala kung mainlove man ako..." nakangising bitin ko sa kanya. "I'll make sure hindi sayo" saka pabalang ako tumayo iniwan siya sa dining pero bago ako tuluyan makalabas narinig ko ang malutong niyang tawa, ang ganda sa pandinig ko ang tawa niya pero hindi sa ngayon, masyado akong wala sa mood dinadagdagan pa niya ts.
Lumabas ako ng Mansion pag kalabas ko sakto naman may nag parked na black Mercedes sa harapan ko. Wow, Latest style ang Mercedes niya at mas nag paawang ng aking bibig ng bumaba doon ay si Geror.
Ang gwapo talaga ng lalaking ito, kung titignan para siyang hindi bastang Secretary lang para nga siya isa sa mga outstanding Batchelor business man lalo na ang latest car niya.
"Goodmorning Mrs. Larckstone" bati niya sakin ng makalapit na siya sakin may dala siyang mga files.
I cleared my throat.
"Same" tipid na tugon ko.
"Are you going out ma'.."
"Fime nalang, drop the too formality" putol ko sa kanya, naririndi nako puro Young madam, Mrs. Larckstone, Ma'am, at Seniorita ts.
"Okey Fime, ano aalis ka po ba?" ulit na tanung niya.
"Sa itsura kong ito muka ba akong aalis?" hindi ko maiwasan mag taray. Pinasadahan naman niya ako ng tingin, I saw him how hard he cleared his throat at diretsyo ang tingin sakin mata. Pigil tawa ako ng namumula ang dalawang tenga niya.
"Hindi po" napapahiyang sagot niya sakin.
"If you are looking with him, go inside." tipid na sabi ko at lalagpasan ko na siya ng hinawakan niya ang wrist ko.
Mabilis umangat ang kilay ko.
"Fime, I'm so hurry kase pwede ikaw nalang mag abot neto kay Boss?" nakikiusap na sabi niya.
Imbes na sagutin ko siya tinignan ko ang kamay niya na nakahawak pa din sakin.
"Pwede mo naman ako kausapin na hindi hinahawakan ang kamay ko." malditang sabi ko pa sa kanya.
Napapahiyang binitawan niya ang kamay ko.
"Pasensya na" pagjingi niya ng despensya.
"Don't do that again, tinanggal ko lang ang pag galang mo sakin pero di ko sinabe mag feeling close ka" masungit na anas ko saka ko nilahad ang kamay ko.
Inabot niya sakin ang mga files na gusto niyang i abot ko sa boss na siya dapat ts.
"Thanks" nakangiti niyang sabi kahit halatang pilit naman talaga ngunit mabilis na palitan ito ng takot ng tumagos ang tingin niya
I was about to turned my head ng may mga brasong pumulupot sa bewang ko behind my back. Base on his scent I guess I already know who was it.
My heart beating unreasonable...and my cheeks turned heat unexpectedly when he leaned and whispered.
"May tagos ka"
Lupa lamunin mo na ako ngayon na!
- Writer
