Isang mahabang katahimikan ang sagot niya sa akin.
Tumango ako at nakuha na ang nais niyang iparating.
Hanggang ngayon pala ay hindi pa rin niya sasagutin ang mga bagay na magbibigay ng liwanag sa aking isip. Akala ko, kapag lumipas na ang panahon at naghilom na ang mga sugat, sasagutin na niya ako. Ngunit hindi pa rin pala... wala pa rin pala akong makukuhang kaliwanagan mula sa kanya.
"I understand," tumango ulit ako at ngumiti. "Hindi ko na dapat tinanong pa ang tungkol doon."
Nanginig na naman ang kanyang labi. Tila nagbabadya na naman ang luha sa kanyang mga mata. Nag iwas siya ng tingin bago magsalita.
"I'm sorry, Timothy," aniya. "Pero gusto ko lang malaman mo na... may mabuting dahilan kung bakit sinaktan kita."
Really?
"Kung ako..." huminga ako ng malalim. "Hindi kita sasak
