Tragic: One Shot Stories

011: I Was There When They Need Me, But When I Need Them They Left

This day is such wonderful disaster day. Kakalibing lang naman kanina ng kapatid ko and the man that I love, we just broke up. Why? 'Cause of my attitude. My attitude na hirap intindihin. Akala ko yun lang ang magiging problema ko. But I was wrong nag sabay-sabay na naman. So, I decided to call my friends. Una kong tinawagan si Wendy.

'Napatawag ka?'

'I need to someone to talk Wend,' sabi ko sa kaniya.

'Si Thessa call her,' sabi niya.

'Bakit ikaw hindi pwedi?' I asked her.

'Sorry may gagawin kasi ako ngayon eh tapos yung project and presentation natin kailangan ko pang tapusin,'

'Ah okay I try to call Thessa,' sabi ko sa kaniya then she hang up the call. Napangiti ako ng mapait but I understand her.

I call Thessa pero hindi ko mareach tinry ko din yung iba pero ganoon pa din. Pumunta ako sa tambayan namin hoping na andoon sila. And yeah andoon nga sila ang saya nila. Lumapit ako and complete sila.

"Wendy your here I thougth na gagawa ka ng projects natin," nakangiting sabi ko sa kaniya.

"Ah oo paalis na din kasi ako," sabi niya sabay tayo.

"Huwag ka na munang umalis," Then I look at them "Kaibigan niyo ba talaga ako? Kasi kung oo dadamayan niyo ako. Kasi down na down na ako. Magkaibigan tayo diba? Dapat diba-" naputol ang sasabihin ko ng mag salita si Wendy.

"Sandra enough! Tsaka wala kaming time para marinig ang mga ka dramahan mo sa buhay mo. Huwag mo na kaming idamay pwedi ba," sabi ni Wendy napatawa na lang ako ng mapait.

"Kadramahan? Nung kayo ba nagdrama sa harap ko iniwasan ko ba kayo? Nung kayo ba kailangan nanghihingi ng tulong sa akin may narinig na kayo? Diba wala?"

"So sinusumbat mo na sa amin lahat nun? Edi sana hindi mo na lang kami tinulungan. Bakit hindi ka manghingi ng tulong sa mga internet friends mo tutal simula nung pumasok ka sa mundong yun nagiba kana. Doon ka humingi 'wag sa amin, halina nga kayo," sabi ni Red sabay alis kasunod niya din yung iba.

Napaupo na lamang ako bakit ganoon kung ako may kailanagan sa kanila lumalayo sila. Ganoon na ba ako kasama sa kanila? Pero hindi ko naman sila hinahayaan ah. Always naman akong nasa tabi nila kapag kailangan nila ako. I check my phone and I open my rp account napangiti na lang ako ng makitang walang message na nangaling sa kanila.

Tumayo ako at pumasok sa sasakyan ko, kahit na nanghihina pinipilit kong mag drive dahil gusto ko nang lumayo sa lugar na 'to. Pero bago yun dumaan ako sa clinic ng Doctor ko.

"Good morning Ms. Mendez how may I help you?" tanong ni Dra. Fernandez.

"Good morning too Dra. Fernandez ahm about sa sakit ko?"

"You need a treatment Ms. Mendez. And every week ang treatment mo," sabi niya.

"Ilan po ba yung mababayad ko kung sakali magtretreatmentpo ako?" tanong ko sa kaniya.

"40-50 thousands darling,"

"Ah ganoon po ba sige po mauuna na po ako," sabi ko sa kaniya.

"Darling kapag hindi mo ito gagawin malaki ang chance na hindi ka makakasurvive," sabi niya ngumiti ako sa kaniya sabay tango.

It's already 12:30 pm and andito ako sa spot ko mamaya na ako tutuloy sa pupuntahan ko gusto ko ilabas lahat ng sakit na nararamdaman ko.

"Anong gagawin ko? My money is not enough para mapunan ang treatment ko. Iniwasan na ako ng mga kaibigan ko. I was there when they need me at nung nahihirapan sila. I'm the one who will cheering them up. But why they left when I need them? I need someone who will cheer me up. I need someone who's willing to listen my story. I need someone na hindi mapapagod makinig sa akin!" sigaw ko.

Should the old Sandra get back? The coldest Sandra. The emotionless Sandra. F*ck I can't kasi masasaktan sila. Tumayo ako at lumakad papunta sa kotse ko at sumakay na.

'Bahala na kay tadhana ko na iaasa ang magiging buhay ko.. And my litte brother be my guardian angel until your ate Sandra get rest.' bulong ko sa hangin bago ako umalis ng tuluyan.