Pagod na umupo si Warren sa swivel chair niya sa loob ng ospital. Kakatapos niya pa lamang na tumulong sa paggamot sa kanyang kaibigan at nararamdaman niya ang pagkahapo ng kanyang katawan. Ilang oras din ang ginugl niya. Napatingin siya sa suot niyang wristwatch. Alas onse ng gbi.
Natulog na kaya si Stacy? tanong ng kanyang isipan. Sandali siyang sumandal sa kanyang upuan at ipinahinga ang kanyang mga mata at kamay. Being a surgeon was not easy, and not to mention his fear of failing, especially that it was one of his friends who was at Death’s door.
Napabuntong-hininga siya nang maalala ang naunsiyami niyang pag-amin kay Stacy bago siya umalis ng bahay. Kung kailan nagkaroon na siya ng lakas ng loob na magsalita ay tsaka naman hindi natuloy. Nalusaw tuloy ang lakas ng loob na kanyang
