SECRETLY YOURS

Ano nga ba ang tunay na pag-ibig para sa atin? Paano natin nasasabi na siya na ang para sa atin? At sa gitna ng napakaraming tanong, paano rin ba natin nakikilala ang sarili nating puso? Maraming bagay sa mundo ang nananatiling mahiwaga. May mga tanong na walang kasagutan, mga damdaming hindi maipaliwanag, at mga pagkakataong kahit pilit nating takbuhan ang isang bagay, tila may kamay na marahang gumagabay sa atin pabalik doon. Parang may nakaukit na landas na hindi natin matatakasan. Sa huli, wala tayong ibang magagawa kundi ang harapin at tanggapin kung ano ang inilaan para sa atin. Naniniwala ka ba na ang tadhana ay isinusulat sa mga bituin? *** Mainit ang sikat ng araw na sumisilip sa bintana ng silid-aralan. Bahagyang umiindayog ang mga kurtina habang dumadaloy ang hangin, at sa gitna ng maingay na usapan ng mga estudyante, may isang mundong tahimik na binubuo si Nica sa kanyang sarili. Nakasuksok ang isang earphone sa kanyang tenga, at ang kabilang bahagi nito ay nakalaylay sa kanyang dibdib. Mahina ngunit malinaw ang boses ng DJ mula sa radyo, tila ba direktang kinakausap ang kanyang puso. “Hoy, Nica! Ano na naman iyang pinapakinggan mo?” Napapitlag siya at agad na napalingon. Nakatayo sa kanyang tabi si Rhav, nakapamewang at nakakunot ang noo. “Naku, ang bata mo pa para sa mga ganyang kwento. Isusumbong kita kina Tito at Tita pag-uwi natin.” “Huwag!” mabilis na sagot ni Nica habang hinawakan ang braso ng kaibigan. “Sige na, papatayin ko na. Teka, hindi ba pumunta ka sa canteen? Bakit wala kang dalang pagkain?” Napabuntong-hininga si Rhav at bahagyang umirap. “Inubos na ng mga kaklase natin ang turon. Wala nang natira.” “Ano ba yan!” napasimangot si Nica, ngunit ilang sandali lang ay lumiwanag din ang kanyang mukha. “Kung ganun, pwede ba akong makinig muna? Break naman natin. Please?” Pinagmasdan siya ni Rhav, tila sinusukat ang kanyang kaseryosohan. “May nagugustuhan ka na ba kaya ganyan ka ka-interesado sa love story?” Nanulis ang labi ni Nica. “Kaya nga ako nakikinig kasi wala akong nararamdaman. Gusto ko lang maintindihan kung ano ang pag-ibig bago pa dumating sa akin.” Napailing si Rhav at marahang tinapik ang ulo niya. “Maghintay ka dito. Hahanap lang ako ng turon mo. At huwag kang makikinig.” Hindi na hinintay ni Rhav ang sagot. Mabilis itong lumabas ng silid-aralan, naiwan si Nica sa gitna ng ingay at liwanag. Ilang sandali siyang nanatiling nakaupo. Ngunit nanaig ang kuryosidad. Tumayo siya, sumilip sa pinto upang tiyaking wala si Rhav, at muling isinuksok ang earphone sa kanyang tenga. Dahan-dahan niyang binuksan ang radyo. Bumalik ang boses ng DJ, mas malinaw ngayon, mas malapit. Napangiti si Nica habang nakikinig. Hindi niya lubos maintindihan kung bakit siya nahuhumaling sa mga kwento ng pag-ibig. Marahil dahil iyon ang nakikita niya sa kanyang mga magulang. Sa bawat simpleng tinginan, sa bawat ngiti, sa bawat tahimik na pag-aalaga, naroon ang isang bagay na hindi niya pa nararanasan ngunit nais niyang maunawaan. Kung darating man ang araw na iyon, gusto niyang handa siya. “Kung ang puso mo ay bumibilis ang t***k sa tuwing lalapit siya, kung parang nawawala ang mundo kapag kasama mo siya, iyon ang simula,” wika ng DJ. “Sinabi ko na nga ba at hindi ka rin susunod.” Agad na natanggal ang earphone ni Nica. Nagulat siya nang makita si Rhav sa kanyang harapan, may hawak na dalawang turon at isang tinging halatang nahuli siya sa akto. Hindi niya maintindihan kung bakit ganito si Rhav. Ngunit alam niyang may dahilan ito. Siguro dahil naniniwala itong hindi pa ito ang tamang panahon para sa mga ganitong bagay. Unti-unting nagsibalikan ang kanilang mga kaklase. Mas napuno muli ng ingay ang silid. Tahimik na pinatay ni Nica ang kanyang cellphone at tinanggap ang turon mula kay Rhav bago bumalik sa kanyang upuan. “Bakit ba gusto mong makinig sa mga ganun?” tanong ni Rhav habang naupo sa tabi niya. “Wala lang. Curious lang,” sagot ni Nica bago kumagat sa turon. Inabot sa kanya ni Rhav ang tubig. “Dahan-dahan. Baka mabilaukan ka.” “Hi, Nica!” Napalingon sila. Nakatayo si Jap sa kanilang harapan, may hawak ding turon at may ngiting tila ba matagal nang pinag-isipan. “Para sa iyo.” “Kaya pala nagkakaubusan. Pinakyaw mo na,” sabi ni Rhav na halatang naiirita. Ngumiti lang si Jap at nag peace sign. “Pwede ka namang makihati.” Tumingin lamang si Rhav sa kanya nang matalim. Tahimik namang tinanggap ni Nica ang turon. Hindi niya napapansin ang mga tingin ni Jap, ngunit malinaw iyon kay Rhav. At iyon ang dahilan kung bakit unti-unting bumibigat ang kanyang dibdib. Paano kung dumating ang araw na magbago ang lahat? Paano kung mawala sa kanya ang kaibigang kinasanayan niyang makasama? Napapikit si Rhav saglit at pilit itinaboy ang mga iniisip. “Peace?” nakangiting sabi ni Nica habang inaabot ang isang piraso ng turon. “Peace ka diyan,” sagot ni Rhav, ngunit kinuha pa rin niya ito. “I-delete mo na iyang radio app mo.” “Ayaw mo bang malaman ang tungkol sa pag-ibig?” tanong ni Nica, seryoso na ang tono. Napaisip si Rhav. Siguro nga wala namang masama sa pakikinig. Siguro bahagi lang ito ng paglaki. Ngumisi siya. “Hindi mo ako madadaan diyan.” “Ikaw din. Baka tumanda ka mag-isa.” Napatawa si Rhav. “Kaka-radyo mo yan.” Kasabay ng kanilang tawanan ang pagpasok ng guro sa silid. Agad na tumahimik ang lahat, ngunit nanatili ang init ng sandali sa pagitan nilang dalawa. “Nica, finish your food in five minutes,” sabi ng guro. Nagtawanan ang klase. Ngunit sa likod ng simpleng tagpong iyon, may mga damdaming unti-unti pa lamang nabubuo. Mga tanong na wala pang kasagutan. At mga pusong hindi pa handang umamin, ngunit dahan-dahang natutong makaramdam. At marahil, sa isang sulok ng kanilang murang mundo, nagsisimula na ang isang kwentong nakaukit sa tadhana.