Kung panaginip man itong nangyayari, may isa lang akong kahilingan— sana ay huwag na akong magising. Ayoko nang magising dahil hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko. Sa pagkakagulantang ng mundo ko at pagkakawala sa ulirat ay parang hindi pa bumabalik ang kaluluwa ko, kaya ngayon ay tanging pagtitig na lang sa kawalan ang nagagawa ko.
"You sure you okay, hija?" tanong ni Mama sa akin at saka pa hinawakan ang kamay kong naroon sa hita kong balisa na pinaglalaro ang mga daliri.
Okay ang katawang lupa ko, pero ang puso ko ay literal na hindi— wasak na wasak iyon at nagsusumamo na sana ay tumigil na lang sa pagtibok. Nilingon ko si Mama at mapait lamang na ngumiti, pilit kong pinapakita na ayos lang ang lahat. Wala silang alam sa pinagdadaanan ko at hindi nila alam ang totoong nararamd
