Matapos ang matinding pag-iyak ay napagpasyahan ko na ring tumigil, naisip ko kasi na wala namang akong mapapala sa kaiiyak ko. Mapakla akong tumawa habang pinapahiran ang pisngi. Kita ko pa ang pulang-pula kong mga mata sa sariling reflection sa salamin, namamaga ang mga iyon at halatang-halata na galing sa pag-iyak. Kaya naman ay minabuti kong maghilamos ng mukha upang mahimasmasan na rin.
Ilang buntong hininga pa ang pinakawalan ko, bago tuluyang hinarap ang pintuan at pinihit ang seradura, naabutan kong wala ng tao sa sala. Malamang ay naroon na sa kwarto at mahimbing na ang tulog. Anong oras na rin at hindi ko na nga namalayang nakadalawang oras ako sa banyo, mabuti at hindi ako kinakatok ni Mama o ni Papa. Kibit ang balikat kong tinahak ang daan palabas ng unit.
Napansin ko ring wa
