Ang liwanag na tumatagos sa blinds na nasa binatana ang nagpagising kay Mira. Her hand grips on her bedsheet as she remains her eyes close. Ayaw niya na munang bumangon at bumalik sa pagkakatulog dahil maalala at maalala niya lamang ang nagyari kahapon at kagabi. It was one of the most painful talk with Zeon since their path crossed again.
Itinalukbong niya comforter sa kanyang mukha para hindi siya tamaan ng sikat ng araw galing sa labas. It was already ten in the morning, and Zeon is not beside her anymore. Naalimpungatan siya kaninang madaling araw nang halikan siya nito sa noo at mahina siyang kinausap. Hindi siya nagmulat ng mata at nagpatuloy lamang sa pagtutulog-tulogan.
‘I will not let you go but I am giving you space.’ Sa dami ng sinabi nito, iyon lamang ang natan
