KANINA pa ako ngiti ng ngiti pero ang labi ko ay parang hindi napapagod. Gustohin ko mang tumigil pero hindi ko magawa. Itong linggong ito pagkatapos kung umiyak ng ilang beses at walang tigil ngayon naman ay binibigyan niya ako ng kasiyahang parang walang katapusan.
Tinanggap ako ni Diego kahit hindi ako mentally stable. Tinanggap niya ako ng walang panghuhusga o kahit anong tanong.
Sapat na ang salitang mahal niya ako at naiintidihan para sa lahat ng sakit na nararamdaman ko.
“Hey, hindi ka pa rin ba napapagod kakangiti?” sita niya sa akin.
Nandito kami ngayon sa bus station papuntang Quezon. Hindi ko alam kung bakit gusto niya ding sumunod doon baka mamaya ay maghirap na siya kakabakasyon niya. Buti kung mayaman siya ayos lang mamasyal siya ng walang tigil.
“Bawal ba maging ma
