The Scandal

The Scandal : 17.2

MAGKALAPAT ANG LABI nang dalawa hanggang sa makarating sa silid na inookupa ni Leonardo.

"What are you doing here? Paano mo nalaman na nandito ako? Sinabi ba sa iyo ni Danilo ha?" sunod-sunod na tanong ni Leonardo nang bahagya siyang tinulak patumba ni Liezel pahiga sa kama.

"Bakit bawal ko bang malaman na nandito ka? Pinagtataguan mo na ba ako? Binigay na ba ni Yvonne ang bataan sa iyo kaya hindi mo na ako hinahanap ha?" mariing tanong sa kaniya.

Pinagmasdan niya si Liezel nang isa-isa niyong tinanggal ang saplot na suot; tsaka niya lang napansin na may pinagbago sa buhok nito ngayon. Ang hanggang balikat nuon ay pinagupitan pa ng mas maiksi na mas lalong nagbigay ng korte sa mukha nitong maliit lang.

"It's Yvonne bridal shower today, you should be here."

"Matutuloy iyon kahit wala ako dahil marami siyang kaibigan."

"But...Liezel. Nakokonsensya na ako," pagsusumamo niya.

Akma sana siya tatayo ng danganan siya nito mula sa pagkakahiga niya.

"Maniniwala ka ba kung sasabihin ko sa iyong ito na lang ang huling sandali, Leo? Aalis na ako. Ako na ang lalayo after this. I promise."

"Liezel... Mahal ko si Yvonne."

"I know. Just once. Pagbigyan na lang natin ang isa't isa. Do I have to beg you pa ba, Leo?"

Napatingin siya sa mga mata nito. Binaba niya ang tingin sa mayamang dibdib ni Liezel na nasa harap niya.

"This will be the last, and I promise you aalis na ako. Iiwasan na kita, lalayo na ako sa inyo ni Yvonne." Kinalkula niya sa sarili kung gaano ka-totoo ang mga sinasabi nito. Nagbaba ng tingin si Liezel hanggang sa sinakop nito ang labi niya; naging mas malalim at mapusok ang halik na pinagkaloob nila sa isa't isa habang malayang naglalakbay ang mga kamay nila sa katawan ng bawat isa. Si Liezel na mismo ang nagtanggal ng damit niya paisa't isa at hinayaan niya itong gawin ng babae. Wala na siyang nagawa pa muli sa pagkakataong iyon naging mahina siya para pigilan ang sarili sa muling pagkakamaling pangako ni Liezel na iyon na ang huli.

"L-Leo, m-mahal kita. Mahal na mahal kita at kung sakaling iiwan ka man ni Yvonne, I'm here. I always be here for you," bulong nito sa kaniya. Muling sinakop ni Liezel ang labi niya; ramdam ni Leonardo ang init na parehong nagmumula sa katawan nilang dalawa— hinawi niya si Liezel at siya ang pumaibabaw dito.

Pinagmasdan niya ang magandang nakangiting mukha nito.

"Yvonne, won't leave me. I will not let her. Mahal ko siya, Liezel."

Ngumiti ito ng mapait. Hinubad ni Leonardo ang natitira saplot sa katawan niya't tuluyang pinagbigyan ang pangangailangan nilang dalawa. Dahan-dahan siyang pumasok sa karimlan nito, pagkatapos ng ilang minuto habang nasa gaanon silang ayos na dalawa naramdaman ni Leo ang mainit na likidong nagmula sa bawat isa.

Hapong-hapo si Leo ganoon din si Liezel nang kumawala ang katawan nilang mag-isa. Nilingon niya si Liezel, nakapikit ang mga mata nito unang beses na nangyari sa ilang beses na may hiram silang sandaling dalawa.

"Ano ang nasa isip mo?" tanong ni Leonardo rito.

"I'm happy, Leo. Masaya ako," sagot nito sa kaniya.

Hindi man lang inabala ang sariling tumingin sa gawi niya; nanatiling nakapikit ang mga mata.

"S-sana g-ganoon ka rin. Though, alam kong malabo kasi ako lang naman ang nagmamahal dito—"

"Liz, n'ong una pa lang alam mo naman na hindi natin pweding mahalin ang isa't isa, na walang nagmamahal kahit sino sa atin hindi ba? Malinaw iyon! Nilinaw natin nang paulit-ulit iyon."

Dumilat ito't ngumiti nang tumingin sa kaniya.

"I want to get dress. Gusto kong e-enjoy natin ang gabing 'to. Pwedi ba, Luv? Please.."

"Baka may makakita sa atin at makarating kay Yvonne."

"Just for tonight. After this, aalis na ako. Babalik na ako ng Manila and I will go abroad."

"Hindi mo kailangan umalis o lumayo, Liz. You can stay here. If you will stay her, mag-iwasan na lang tayo... iyong hindi na tayo magkita o magsama tulad nito."

"I need to have my own life. Mas makakalimutan kita. Mas magiging masaya tayo at magkakaroon kayo ng tahimik na buhay ni Yvonne kapag wala na ako."

Hindi nakaligtas sa tingin niya ang luhang nangingilid sa mga mata ni Liezel. Nakaramdam siya ng awa kahit papano dito.

"Please. Ilabas mo naman ako, kumain naman tayo sa labas. Pa-experience mo naman sa akin iyong mga bagay na ginagawa mo kay Yvonne. J want to feel it."

Binaling niya ang tingin sa kisame. Napasinghap siya at pagkatapos ay tumayo. Ibibigay niya ang gusto ni Liezel dahil naniniwala siya sa sinabi nitong ito na ang huling pagkakataon na magsasama silang dalawa ng lihim. Wala naman sigurong makakakilala sa kanilang dalawa; naalala niya ang kaibigan niyang si Danilo; ito lang ang bukod tanging may alam sa lihim nilang ugnayan ni Liezel. Hindi naman ito nagkulang magpaalala sa kaniya sa dapat niyang gawin, but now he will make things right lalo pa't hinahawakan niya ang mga pangako ni Liezel na ito na iyong huli. Mabigat sa loob niya ang gagawing paglayo ni Liezel, mamumuhay ito sa abroad at malayo sa mga mahal nito sa buhay.

"Mag-aayos lang ako."

Paalam ni Liezel sa kaniya nang tumango-tango siya rito. Sinundan niya ito ng tingin hanggang sa lumabas ng silid nila gamit ang kumot na nakatabing sa hubad nitong katawan. Gusto niyang isipin na maswerte siya dahil may isang Liezel na naghahangad ng pagmamahal niya at mayroong Yvonne na nagmamahal ng tapat sa kaniya't tunay na pagmamahal ang nararamdaman niya rito.

'This will be the last, Yvonne. I promise you, Hun. Ibibigay ko sa iyo lahat ng panahon, pagmamahal, pag-aalaga at respeto ko after this. Just one, Hun. Alam kong kasalanan na naman 'to, pero hindi na mauulit ito kailanman.' Pangako ni Leonardo sa sarili.

Tumayo siya para ayusin ang sarili. Aalis siya kasama si Liezel, pagbibigyan niya ito.

~~~~

"Hey! Bakit ka nag-iisa rito?" untag na tanong ni Celine, isa sa mga malalapit na kaibigan ni Yvonne n'ong nag-aaral pa lamang sila sa kolehiyo.

"Hi! Nag-e-enjoy ka ba?" balik tanong niya rito nang hindi makuhang sagutin ang tanong nito.

Umupo ito patabi sa kaniya. Pinili niyang mag-isang umupo sa harap ng pool ng pavillion habang nagkakasiyahan ang ilan sa mga kaibigang kinumbida niya.

"Something wrong, Vonne?" may pag-aalala sa boses nito.

Humigit muna siya ng buntong hininga bago sagutin ang tanong ni Celine sa kaniya.

"Paano mo napatawad si Wade?" tanong niya.

Si Wade ay asawa ni Celine at minsan itong nagloko sa kaibigan niya at si Megan ang ginawang kasangkapan— ang bestfriend ng kaharap niya ngayon.

"Napatawad saan? Nangangaliwa ba si Leo?" tanong nitong natatawa sa kaniya.

"I don't know, Celine. Iba iyong nararamdaman ko sa pinapakita niya sa akin eh."

"But you have doubt? Woman instinct is not always right, Vonne."

Napayuko siya. Muling nagsindi ng sigarilyo ng nasa tabi niya, stress na naman siya. Paano hindi siya makaramdam ng stress? Nagpaalam sa kaniya si Danilo na iiwan nito si Leonardo sa Baguio na mag-isa dahil umuwi ito ng Ilocos.

"Paano kung tama iyong kutob ko?"

"Then, hulihin mo. Don't ask questions. Iyong gawin mo hulihin mo sa akto— hindi naman kasi aamin kung puro ka lang tanong or duda eh. Kailangan mo ng proof para maging tama iyang kutob mo."

Napalunok siya. Tumingin siya rito.

"Paano mo napatawad si Wade?" muli niyang tanong dito.

Ngumiti si Celine.

"Pinagbayaran nila iyong kasalanan nila. It's not easy to forgive and forget everything, napakahabang proseso."

Napasinghap ito.

"Napatawad mo na ba?"

"Napatawad ko. But the trust, hindi ko pa alam kung kailan maibabalik ng buo, Yvonne."

Muli siyang yumuko nang maramdaman ang nanginginig niyang tuhod hindi dahil sa lamig ng panahon ng gabing iyon kun 'di dahil sa nararamdaman na duda.

"Gusto ko siyang mahuli sa akto. Gusto ko silang mahuli sa akto, Celine!" malinaw niyang bigkas dito. Ni hindi niya magawang pigilan ang mga luhang kumuwala sa mga mata niya dahil sa bigat na nararamdaman niya.

"K-kilala mo ba?"

"Si L-Liezel. Si L-Liezel."