"Saan ba talaga tayo pupunta, Dad?"
"Somewhere," pasimpleng sagot na bahagya lang siyang nilingon mula sa pagtutok sa kalsada.
"Ayan ka na naman sa somewhere mo."
Kumindat lang si Eman. A boyish smile crept on his face. Iyon ang tipo ng ngiti na madalas niyang mamalas dito noon. Nakakatuwa lang na makitang muli. Pinanatag niya ang kalooban. She will just have to enjoy this day and live at the moment. Paminsan-minsan na nga lang kasi nila nagagawa ito kaya susulitin. Habang nagmamaneho ay panay ang hawak ni Eman sa kamay niya at walang patumanggang hahalikan iyon. Extra sweet kasi naka-score.
Naalala niya ang mesa. Huwag lang naman sanang makita ng mga kaibigan ang sirang mesa at basag-basag na mga frames at pihadong mamamatay siya sa kantiyaw.
Lumitaw ang imahe nila ni Eman sa isip n
