Nang sumunod na araw ay pumunta ako sa opisina at agad kong tinawag sa loob si Carla. Kagaya ng nakagawian niya ay binati niya ako ng nakangiti at puno ng sigla.
Ngunit ngayon ay wala akong tugon o anumang reaksyon at nanatiling nakatitig sa kaniya. Dahil hindi ako nagsasalita ay mababanaag ang kaba at pagkaasiwa sa kaniya.
“May gusto ka bang sabihin sa akin?” pormal kong tanong sa kaniya. Kumunot naman ang noo niya.
“W-Wala naman po, Sir. Hinihintay ko lang po ang ipag-uutos ni’yo,” magalang ngunit kabadong sagot niya. Tumiim ang bagang ko. Hanggang ngayon ay wala pa akong anumang balita tungkol kay Rossa. Gumising akong tila hinahalukay ang puso ko dahil hindi ko siya nakita na gaya ng dati kapag gumigising ako sa umaga.
I miss her so damn much that it’s killing me inside. I felt li
