NO LIMITS

Strict Outside, Free Inside

Sa mga sumunod na araw, naging malinaw sa akin ang dalawang mukha ng aming samahan ni Ma'am Almira.

Sa tuwing nasa loob kami ng school ay nananatili siyang matigas at malamig. Walang ipinagbago ang kanyang kilos at ugali kumpara sa dati. Mahigpit pa rin siya sa bawat patakaran, direkta ang pananalita, at hindi nagpapakita ng anumang palatandaan na mayroon kaming espesyal na ugnayan na higit pa sa guro at mag-aaral.

Kapag tumitingin siya sa direksyon ko ay parang isa lang akong karaniwang estudyante na dapat sumunod at manatili sa tamang lugar.

Hindi siya nagbibigay ng puwang para sa hinala o maling akala ng iba. Para sa lahat doon ay isa lang akong bahagi ng klase at siya ay nananatiling mataas at hindi matitinag sa kanyang pwesto.

Ngunit iba ang nangyayari kapag dumadalaw ako sa kanilang tahanan. Doon ay nag-iiba ang ihip ng hangin at nagiging magiliw at malambing siya sa lahat.

Bagamat hindi siya nakikipagkwentuhan sa akin nang mahaba at pribado sa akin or sabihin na nating short talk lang palagi ay nararamdaman ko namang malaya na siyang gumagalaw sa sarili niyang bahay kahit nandoon ako.

Wala na ang pader at pag-iingat na parang may laging binabantayan.

Parang tinanggap na niya ang presensya ko bilang bahagi ng kanyang tahanan, isang bisitang kilala at pinagkakatiwalaan na hindi kailangang laging bantayan o itago.

Isa sa mga bagay na madalas kong napapansin ay ang kanyang paraan ng pananamit at pagkilos sa loob ng bahay.

Minsan ay naka-shorts siya na maiksi at simpleng pang-itaas na komportable sa kanya. Sa ganitong ayos ay walang pagtatago at diretsahang ipinapakita ang tunay na ganda ng kanyang mga hita at binti.

Mahahaba ito, makinis, at may likas na hugis at kurba na nagpapakita ng kanyang tunay na ganda bilang babae.

Hindi niya ito tinatago o kaya ay tinatakpan kahit alam niyang nakikita ko ito at tinititigan ko nang maigi.

Kapag ginagawa ko ito ay tila nagkukunwari lang siyang hindi napapansin ang aking mga tingin.

Ipinagpapatuloy niya ang kanyang ginagawa, naglilinis man, nag-aayos ng gamit, o naghahanda ng kailangan na parang wala akong nakitang kakaiba at parang ang katawan niya ay karaniwang tanawin lamang na hindi dapat pagkaguluhan.

At kapag nakapalda naman siya ay hindi na siya kasing-ingat at kasing higpit ng dati. Hindi na niya kailangang siguraduhin na laging nakasara nang maayos o mahaba ang saplot para hindi makita ang anuman.

Mas malaya na siyang humakbang, umupo, at yumuko nang hindi nag-aalala kung may makikita ako o wala. Ipinaparamdam niya sa akin na sa loob ng pader na ito ay akin ding makikilala ang bahagi ng kanyang sarili na karaniwang nakatago sa harap ng maraming tao.

Ang ganitong uri ng kagaanan sa pakiramdam ay nagpapakita kung gaano na siya naging komportable sa akin. Alam kong hindi ito madali para sa kanya na dati ay sanay na laging kontrolado ang bawat kilos at tingin ng mundo sa kanya.

Gayunpaman, may tiyak na hangganan ang kalayaang ito.

Darating ang oras na maririnig namin ang sasakyan sa labas o ang boses ng kanyang asawa na si Tito Danilo.

Sa sandaling iyon ay tila may hudyat na biglang nagbabago ang lahat pabalik sa ayos. Mabilis na maibabalik ni Almira ang kanyang sarili sa dating anyo... maingat, disente, at maayos at muli ay nagiging wife para kay Tito Danilo.

Kung mayroon mang bahagyang pagkaluwag sa kanyang damit ay inaayos niya ito agad. Kung siya ay masyadong bukas o malaya sa kilos ay nagiging mas maingat at pormal ulit.

Tila bumabalik sa dati ang lahat ng ayos at kaayusan sa bahay. Ang kanyang tingin ay nagiging seryoso at ang kanyang pakikitungo sa akin ay nagiging mas katulad ng sa isang kakilala ng pamilya o kaibigan ng anak nila.

Wala na ang mga palatandaan ng lambing o pagiging malapit na naramdaman ko kanina lang.

Ipinapakita niya na siya ay may tahanan na kanyang pinangangalagaan at may asawang dapat igalang at bigyan ng tamang lugar.

Hindi siya nagpapabaya o nagpapahintulot na may makita ang kanyang asawa na hindi tama o makapagdudulot ng hinala.

Pinagmamasdan ko ang pagbabagong ito at naiintindihan ko ang kanyang ginagawa. Hindi ito dahil ayaw niya sa akin o dahil bigla siyang napagod sa aming samahan.

Ito ay dahil mayroon siyang mundong dapat panatilihing buo at matatag. Ang kanyang buhay kasama si Tito Danilo ay pundasyon ng kanyang seguridad at kapayapaan.

Kaya naman kahit paano ay kailangan niyang maging maingat at magtakip ng mga bakas na maaaring makasira sa kanilang pagsasama.

Nakikita ko sa paraan ng kanyang pakikitungo sa kanyang asawa na may respeto pa rin siya rito at pinahahalagahan niya ang kanilang pinagsamahan.

Pero hindi ko rin maikakaila na may bahagi sa akin na nakakaramdam ng higit na kaligayahan kapag kami lang ang dalawa o kasama si Jelo... kapag wala na ang bigat ng kanyang obligasyon bilang may bahay at malaya siyang maging kung sino talaga siya.

Sa mga oras na magkakasama kaming tatlo o higit pa kapag nandoon na ang kanyang asawa ay nakikita ko kung paano siya nagbabalanse ng kanyang mundo.

Siya ay nananatiling mabait at maayos sa akin pero laging nasa tamang distansya at tamang antas ng pakikipag-usap. Wala siyang ginagawang pagkakamali na maaaring magbigay ng dahilan para magtanong ang iba.

Pero sa kabila ng lahat ng ito ay nananatili sa aking alaala at puso ang kanyang imahe noong kami lang... ang kanyang tunay na ganda walang harang, ang kanyang makikinis na hita at binti, at ang kanyang pagiging bukas at payapa na parang sinasabing ligtas siya sa aking piling.

Ang ganitong uri ng pagkakaiba... ang pagiging istrikta sa classroom at malaya sa bahay kapag walang nakakakita, ay nagpapalalim lamang ng aking paghanga at pagnanasa sa kanya.

Alam kong kumplikado ang kanyang sitwasyon at marami siyang kinatatakutan at pinangangalagaan.

Pero bawat araw na lumilipas at bawat pagkakataon na nakikita ko ang tunay niyang kulay at ganda ay lalo kong sinisigurado na hindi ako bibitaw sa kasunduan namin hangga't hindi dumarating ang huling araw.

Handa akong maghintay at tanggapin ang kanyang mga pagbabago at pag-iingat dahil alam kong sa likod ng kanyang pag-iingat ay mayroong damdaming unti-unti ring natututong kilalanin at tanggapin ang presensya ko bilang bahagi ng kanyang buhay na hindi niya inaasahan.