CHAPTER 20
FERSON POV
Hingal na hingal ako pagkatapos. Para akong bagong takbo ng marathon pero imbes na medalya, si Syviel ang premyo ko, nakayakap, nakangiti, at humihinga rin ng malalim na parang sabay kaming naubos ng oxygen.
“Grabe ka, Señorito Ferson…” narinig kong bulong niya sa tabi ko. “Parang gusto kong sabitan ng medal ‘tong katawan mo.”
Napangiti ako kahit hindi ko siya nakikita. Ramdam ko ang pagdampi ng kanyang balat sa akin mainit, malambot, at totoo.
“Medal agad?” sabi ko, huminga ng malalim. “Hindi ba dapat trophy?”
Narinig kong natawa siya. ‘Yung tawa niyang parang may halong pang-aasar, ‘yung tipong nakaka-kilig at nakakainis sa parehong oras.
“Ang kapal talaga ng mukha mo kahit bulag ka,” sabi niya, sabay hampas ng unan sa dibdib ko.
“Uy, unfair ka,” sagot ko. “
