Elena
Madalas kong sabihin na hinding-hindi ako magiging katulad ni Mommy, maging sunud-sunuran sa asawa, pero mukang nilunok ko ang sarili kong salita.
Hiyang-hiya akong umalis sa lamesang iyon, ibinalik sa ayos ang sarili ko, dahil sa labis din kahihiyan habang nakain kami ng tanghalian, hindi ko siya magawang tingnan.
Kung kumilos siya normal lang, parang walang nangyari pero kapansin-pansin ang maaliwas at nakangisi niyang mukha tuwing titingin sa akin.
Hindi ko malunok ang kinakain ko, nawalan ako ng panlasa, ramdam ko pa ang panginginig ng mga binti ko, kahit pa pag-hawak sa kubyertos nanginginig din ang kamay ko.
Alam kong alam niya iyon, hindi niya na lang pinuna, natapos ang tanghalian na hindi ako nagsasalita, ganoon din siya pareho kaming nagpapakiramdaman.
Nagpaalam siya
