The Bride For Debt

chapter 8 ang kirot at sarap ng freebie

Raven pov

Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin. Bakit ako nagbitaw ng mga masakit na salita. Hindi siya sanay sa byahe at isa pa unang beses niyang nawalay sa kanyang pamilya. Baka hindi nakatulog kaagad kaya nahuli ng gising. What if narinig niya na may dinala akong babae dito sa aking condo? Narinig kaya niya? The woman with me last night is so noisy. I feel guilt nang pumasok siya sa kanyang silid.

Kaya ang ginawa ko ay ipinagluto ko nalang siya ng kanin, nagpreto ng hotdog at tinolang manok na may sayote.

Nang ihain ko na ang pagkain sa lamesa tsaka naman tumawag si Edward. Ibinalita niya na hawak na niya ang isa pang traydor kong business partner noon. Ito ay naging kasabwat sa naunang nahuli ni Edward. Ang ginawa ko ay tinakpan ko nalang ang pagkain sa ibabaw ng lamesa.

Agad na akong gumayak para makaalis kaagad.

Pagdating ko sa hideout nakita kong nakagapos ito.

Saan mo gustong una kong butasan Lucero? Taon din ang limipas bago tayo nagkita. Hindi mo ba na miss ang taong tinatraydor mo?

“Maawa ka Mr. Del Rocca, ibabalik ko ang lahat ng ninakaw ko sayo. Maawa ka sa pamilya ko, dahil ako lang ang kanilang inaasahan. Pangako Mr. Del Rocca ibabalik ko ng buo ang pera mo.”pagmamakaawa ni Lucero.

Bang, bang! Napaatras si Edward ng barilin ko ang hayop na magnanakaw.

Huwag mo akong subokan dahil delikado akong magalit. Kapag nakuha mo na ang lahat ng pera. Ang capital lang ang kuhanin mo, ang tubo ay ibigay mo sa simbahan at orphanage.

“Boss, paano naman ang kanyang pamilya? Hindi mo ba laanan ng konti man lang.”tanong ni Edward.

Orphan's are more deserving than them. Ninakaw nila ang aking pera kaya wala silang karapatan para makinabang dito. Mahigit isang taon na nasa mga kamay nila ang aking pera. Can you imagine how much their profits using my money? It's huge amount of money and he earned billions. You can check it out if you want some proof.

Kinagabihan umuwi ako sa condo unit ko para tingnan ang kalagayan ng babae. What a f*ck? Why she didn't eat they food I prepared for her? Kinatok ko ng malakas ang pinto ng kanyang silid. Talagang sinusubukan niya ang aking pasyensya. Lumabas siya at nagkukusot pa ng mata. Namamaga pa ng husto ang kanyang mga mata.

What the hell are you doing? Are you pretending to be important?

“H-hindi ho!”sagot niya.

Then why you didn't eat the food I prepared? What I told you yesterday? Sinabi ko naman di ba na huwag kang magsayang ng pagkain. Hindi ka naman siguro mangmang na hindi malaman ang pahalagahan ng pagkain. Isang kahig at isang tuka na nga lang ang pamumuhay ninyo nagawa mo pang magsayang ng pagkain. Iba rin kayong mahihirap ano? Kapag walang makain kayod kalabaw para may pambili ng pagkain. Kapag nakakakita naman ng sobrang pagkain nakakalimutan ang pinanggalingan at nagawa pang mag-aksaya ng pagkain.

“Pasyensya na ho, masama lang ho ang pakiramdam ko kaya wala akong ganang kumain. Hindi ko naman po intensyon na magsayang ho ng pagkain. Ilalagay ko nalang ho sa ref at kapag okay na ho ako iinitin ko nalang ho. Grabeh naman ho kayong magsalita. Hindi nyo man lang ho ba naisip na tao rin ako at nasasaktan.”she said.

The hell I care, tao ka nga ba? Akala ko anak ka ng kapre ang itim mo kasi.

“Ang layo ho ng pag-uugali ninyo kaysa mga Lolo at Lola ninyo,”komento pa ng babae.

Shut up damn woman! Anong karapatan mong ikumpara ang aking ugali sa ugali ng grandparents ko? Kilala mo ba ako para umasta ka ng ganyan? Huwag mo akong madaan-daan dyan sa pag-iiyak mo. I hate those who like to dramatize to gain pity.

Umalis na ako sa condo unit ko at umuwi sa aking mansion because I miss my Althea. Wala akong ibang dadalhin na babae sa aking mansion. Si Althea lang ang may karapatan sa mansion na iyon. Doon na ako nagpakalunod sa pag-inom ng alak.

oooOooo

Keziah pov

Gabing-gabi na may nag-door bell. Si senyorito na kaya yan? Bubuksan ko ba ang pinto? Natatakot man ay nilakasan ko nalang ang aking loob. Binuksan ko ang pinto at isang magandang babae ang bumungad sa akin.

“Who are you? What are you doing here? Where is Raven?”tanong ng babae.

“Are you deaf? Are you mute?”

W-wala ho siya dito ma'am at ako ho ay kanyang katulong.

“Sh*t bakit siya kumuha ng katulong na super ugly. But anyway it's good so that nobody can make landi my bebe,”sabi niya.

Napakayabang naman ng babae na ito, halos lumabas na ang kaluluwa. Konting tuwad lang nasisilipan na ang pribadong parte nito sa ibaba.

“I will hintay him nalang here. Go and serve me some pagkain. I'm so gutom na you know because I didn't kain anything. I don't like to play my bebe habang busog kasi.”maarte niyang sabi.

Ma'am hindi po ako nagluluto eh dahil akala ko hindi uuwi si senyorito. Pero may pagkain po sa ref na pwedi kong initin.

“Gaga ka ba? You want me to eat tira-tira na pagkain? What if my tiyan sumasakit? Kailangan ko pa go to doctor para magpagamot. You idiot Negra and you are so obob.”galit na sabi ng babae tsaka umalis.

Buti nga at umalis na ang pesti na higad na yon. Siya ang gaga at siya din ang obob. Ganito pala ang buhay ng apo ni donya Felecia dito sa syudad. Mahilig sa kapirasong karne kaya ayaw na mag-asawa. At dahil sa pagpupumilit ni donya Felecia napilitan itong mag-asawa at ako naman ang itinadhana ng diyos na pinakaminalas na babae sa balat ng lupa.

oooOooo

Limang araw na ang lumipas at hindi parin umuwi dito si senyorito. Nang linisin ko ang kanyang silid napakadumi nito. Maraming cond*m na nagkakalat sa kung saan-saan. Ang iba natuyo na ang mga laman. Sinasakyan lang niya ang kanyang lahi. Hindi yata niya napapansin ang kanyang edad.

Hay naku ang boring na miss ko ang sakahan at ang kalabaw na kasama ko aráw-araw. Hindi naman ako pweding lumabas ng bahay kaya nililibang ko nalang ang aking sarili sa pamamagitan ng panunuod ng tv. May Netflix kaya nakakapanuod ako ng iba't ibang palabas. Katulad ng pinanuod ko ngayon na isang kwento na kahalintulad sa aking kalagayan. Sobrang napaiyak ako kahit sa umpisa palang ang drama. Pero may happy ending ang babae sa katapusan ng kwento. Ako kaya may happy ending din?

“Asa ka pa Ayen, nanaginip ka ng gising. Huwag kang umasa sa mga bagay na imposibling mangyari.”anas ng aking isip. Naalala ko tuloy ang isang tula na ibinahagi ng aming guro noong nasaktan siya.

“Masakit kapag hindi ka kayang mahalin pabalik ng taong lagi mong pinipili, pero mas masakit kapag nakikita mong pinipilit lang niyang maging masaya sa ‘yo kahit ang totoo ay mas magiging masaya siya sa iba.

Kaya’t tama lang na palayain natin sila. Palayain natin kapag hindi na tayo ang nakakapagpangiti sa kanila. Hindi natin dapat ipagpilitan ang sarili natin at hindi rin dapat natin silang pigilan na makaramdam ng ligayang gusto ng puso nila.

Sa totoo lang, mahirap ang magparaya o magpaubaya, pero kung ito ang tamang gawin, bakit natin ipagkakait, ‘di ba?

Sa bandang dulo, lahat naman tayo ay deserve makatanggap ng pagmamahal na gusto rin ng puso natin. Sa huli, gusto natin ng pag-ibig na magaan dalhin.

At kung hindi sila sasaya sa atin,

para saan pang pinipilit natin silang manatili?

‘Wag natin silang ibilanggo sa ating bisig.

Hayaan natin silang sumaya kahit hindi sa piling natin.”

Aminado ako na humahanga ako kay senyorito Raven. Mestiso kasi siya sobrang tangos ng ilong at mas kahawig niya ang kanyang Lolo kumpara sa ama niya. Neneng-nene pa lang ako, siguro uhugin pa ako noon. Hindi pa namin alam na may sakit si tatay Marcelino. Kapag may ihinatid na mga prutas sa mansion sumasama ako. Kinikilig ako kapag nakikita ko si senyorito. Si senyorito isang kapre at samantalang ako ay isang dewende. Kung may makakabasa sa nilalaman ng aking utak tiyak na siya ay matatawa.

Habang nanunuod ako ng tv bumukas ang pinto. Pasuray-suray na pumasok si senyorito kaya bigla akong napatayo. Umalis ako dahil ayokong magalit na naman siya sa akin. Ngunit bigla niyang hinablot ang aking braso.

“San ka punta? Iniiwashan mo ba ako?”sabi niya.

Hindi ho senyorito, kukuha lang ho ako ng tubig para sa inyo.

“Bakit tubig? Ghusto ko alak hik, alak ang masharap,”sabi pa niya.

Wala ho akong nakita alak dito sa bahay mo.

“Mukhang masharap ka halika dito pawiin mo ang init ng aking katawan,”malademonyo niyang saad.

Huwag ho senyorito dahil lashing ho kayo. Hindi nyo ho alam ang ginagawa ninyo.

“Inaayawan mo ako? Lahat ng mga p*ta nagkandarapa para matikman ako tapos ikaw ayawan ako? How dare you to refuse me? Pambayad ka sa utang di ba? You are my bride for Debt, keep it in your mind.

Hinablot niya ang aking damit at agad itong nasira dahil mumurahin lang naman ito. Hinawakan niya ang aking kamay napalunok siya ng makita ang aking malusog na hinaharap. Ngayon lang ba siya nakakita ng pinagpalang dibdib. Nahihiya ako sa kanyang pagtitig, at the same time natatakot lalo na sa kanyang paglunok na para bang pinagnasaan ang aking hinaharap.

Sinunggaban niya ang kanang bahagi at naglakad. Ako naman ay paatras ng lakad papunta sa aking silid. Anong ginagawa niya? Biglang nag-iinit ang aking katawan. Parang pareho na ito sa aking mga nababasa sa mga pocket books. Nang makapasok na kami sa aking silid ibinalibag na niya ako sa ibabaw ng kama.

Hinubad niya ang kanyang mga saplot. Juskopo ang laki ng kanyang alaga kahit hindi ko ito masyadong naaninag dahil dim light lang ang nakabukas. Umatras ako dahil sa takot na baka ikamatay ko kapag ipinasok niya sa aking loob ang kanyang ari.

“Afraid? Don't you like to taste my freebie?”nang-aakit niyang saad. Agad niya akong sinunggaban ng halik sabay himas sa aking dibdib. Hindi ko alam ang aking gagawin dahil sa kanyang ginawa.

Napahiyaw nalang ako ng bigla niyang ipasok ang kanyang sandata. Wala na siya sa katinuan at baliwala lang niya ang aking pag-iyak. Tiniis ko nalang ang sakit hanggang sa medyo kumalma na ang kirot. Kalaunan ay parang nagustuhan ko na ang kanyang ginawa. Hanggang sa inilabas na niya ang kanyang mainit na k*tas. Ang kirot at sarap ng freebie....