Chapter 28
Kung maaga lang raw na nalaman ang tungkol sa sakit ko ay maagapan pa sana na kumalat ang virus sa ibang parte ng katwan ko. Sa ngayon, maaari na raw akong mawalan ng paningin at ramdam ko na ito noong isang araw na bigla nalang wala akong makita habang minulat ko ang mga mata ko nang pinagdarasal ako ni Patrick ng oras na iyon. Natakot ako. Sobra akong natakot. Akala ko sanay na ako sa dilim dahil sa mga karansan ko sa buhay pero nang oras na iyon. Natakot talaga ako. Pakiramdam ko ay hindi pa ako handa. Hindi pa ako handa na iwan ang mga taong ito. Lalong-lalo na si Mark. Rinig na rinig ko ang pag-iyak niya nang nagwawala na ako ng oras na iyon dahil sa wala nga akong makita tapos narinig ko rin na pinalabas muna ito ni Camille. Hanggang sa may kung anong tinurok sila sa kata
