Chapter 23
Napaka-saklap ng kapalaran ko. Akala ko magiging maayos na ang lahat dahil nag-umpisa na siyang ngumiti.
Dapat pala hindi na ako nagtanong para hindi siya nagalit.
Kasalanan ko din!
Halos pinapalo ko na ang ulo ko dahil sa inis.
Nasa kwarto lang ako, ayokong lumabas. Makikita ko lang siya. Maglilinis nanaman ako. Ayoko na!
Nakakasawa na!
Bakit kasi ako pa!?
Ako ang magbabago ng lahat?!
Paano?!
Bakit ako?! Sa dinami dami ng tao bakit ako pa?!
"Kasi kusa kang sumama sakin. Gaano ka ba ka-engot para hindi mo maintindihan yun?"
Biglang sulpot niya sa harap ko. Muntik na akong mapatakbo.
"Bakit ba bigla kana lang susulpot sa kung saan? Aatakihin ako sa puso sayo"
"Samahan mo akong kumain"
"Huh?"
"Bingi ka ba?"
Hindi ako kaagad nagsalita. Samahan kumain? Teka, may na
