Returning To Mr A

Chapter 9

Bandang alas kwatro ng hapon ay umuwi na sila. Napansin nila na muling nagsilabasan ang mga kapitbahay—tila naagaw ng atensyon ng lahat ang mala-luxury na sasakyan ni Gibo, na pinarada mismo sa tapat ng bahay nila Maricel. Lahat ay nag-uusap at nagkakamustahan, sabay tingin sa lalaking mukhang mayaman at kaakit-akit.

Sila Maricel, Gabi, at Gibo ay agad pumasok sa loob ng bahay. Agad na tumakbo si Gabi sa kanyang kwarto at nakatulog sa sobrang pagod, dala ang saya at excitement ng buong hapon.

“Ngayon lang talaga nakitang masaya ang bata,” sambit ni Maricel sa sarili habang pinagmamasdan ang anak, medyo naiilang pa rin sa mga nakapaligid.

Tiningnan siya ni Gibo, halatang interesado sa reaksyon ni Maricel. “Ang bata lang ba ang naging masaya?” tanong niya, sabay ngiti.

Medyo namula si Maricel sa tanong at hindi agad nakasagot. Pilit niyang iniiwas ang tingin sa kanya, hindi alam kung paano haharapin ang lalaking noon ay iniwan niya sa dami ng pangarap at sakit na iniwan sa kanilang nakaraan.

Napahalakhak si Gibo, parang walang pag-aalala. “Hindi ka pa rin nagbabago, ha!” dagdag niya, may halong pang-aasar at kilig.

“Anong nakakatawa doon?” taas kilay na tanong ni Maricel, halata ang pagka-irita sa tono niya, pero may bahagyang kilig na nararamdaman.

“Ahh eh… kamot sa ulo lang,” sagot ni Gibo, pinagmamasdan ang mukha ni Maricel. “Namumula ka kasi kanina at nag-iwas sa tanong ko. Naalala tuloy kita, tatlong taon na ang nakalipas, kapag kinikilit kita.”

Naiilang si Maricel, medyo namula ang mukha at dali-daling lumayo. “A-a-a… anong g-g-ginagawa mo?!” sambit niya, halatang hindi alam kung gigisingin ang kilig o papatahimikin ang kaba sa puso.

Napahagalpak ng tawa si Gibo sa reaksyon niya. “Hoy, ikaw ang kapal mo! Sabi mo hindi ka kinikilig, eh nakikita ko namumula ka pa rin!” sabay kindat sa kanya, halatang may pang-aasar.

Hindi makalaban si Maricel sa mga mata ni Gibo. Ramdam niya ang matinding koneksyon nila, isang timpla ng kilig at sakit ng nakaraan. Huminga siya ng malalim, pilit kinokontrol ang sarili. “S-sige na, tumigil ka na… baka makita tayo ni Gabi,” paalala niya, sabay ngiti na may halong kahihiyan.

Ngunit hindi nagpahinga si Gibo. Hinawakan niya ang braso ni Maricel, dahan-dahan at mahinahon, sabay hila palapit. “Ayoko na munang tumigil… tatlong taon na tayong nagkahiwalay, ngayon lang kita nakita ng ganito kalapit,” malumanay niyang sabi, halata ang pagmamahal at sinseridad.

Si Maricel, bagaman naiilang, ay hindi maiwasang mapatingin sa kanya. Ramdam niya ang matinding emosyon: galit sa nakaraan, takot sa muling pagkakasakit, ngunit higit sa lahat, may pag-asa ring sumiklab muli ang pagmamahalan nila.

“Gibo… alam mo… ang tatlong taon na nawala ka sa buhay ko… sobrang sakit, pero ngayon, nakikita ko rin kung gaano ka mahalaga sa anak natin at sa akin,” bulong niya, sabay hawak sa kamay ng lalaki.

Ngumiti si Gibo, sabay haplos sa pisngi ni Maricel. “At sa wakas, nandito ka na… at kasama natin si Gabi. Hindi na kita bibitawan, Maricel. Pangako, hindi na muli mawawala ang pamilya natin.”

Si Maricel ay natulala sa mga salita ni Gibo. Ang puso niya ay puno ng halo-halong damdamin: kilig, galit, lungkot, at kasiyahang matagal nang hindi naramdaman. Sa wakas, naramdaman niya ang kapanatagan, ang tamang simula para sa kanilang pamilya, at higit sa lahat, ang walang hanggang pagmamahal para sa anak nila.

“Gi… Gibo,” baka nabibigla ka lang,malumanay ngunit may bahagyang kaba na sabi ni Maricel habang nakatingin sa mukha niya. “Alam mo… tatlong taon na rin ang lumipas. Maraming nangyari sa buhay natin, pero gusto kong malaman mo… ginagawa ko lahat para kay Gabi. Para sa kinabukasan niya.”pero tungkol sa atin… di ko alam kung puwede pa,malumanay ngunit may halong kaba ang boses ni Maricel. “Tatlong taon na ang nakalipas. Sigurado akong baka may asawa ka na o may girlfriend, at ayokong makagulo sa buhay mo. Basta co-parenting… ayos na iyon sa akin. Ang mahalaga… si Gabi… siya ang unahin natin.”

Nangunot ang noo ni Gibo, ramdam ang tensyon at emosyon sa kanyang mga mata.

“Co-parenting lang?” bulong niya, halos hindi makapaniwala. “Di ako papayag, Maricel… no way. Tatlong taon na simula nung nawala ka… tatlong taon akong nangulila… tapos ngayon, nahanap kita, sasabihin mo sa akin… co-parenting lang?”

Huminga siya nang malalim, pinipilit kontrolin ang emosyon na bumabalot sa kanya. “No way… no way, Maricel.”

Ngayon, hinawakan niya ang mga kamay ni Maricel, titig sa titig. “Ganito na lang… kung kailangan kitang ligawan, liligawan kita. Please… just give me a chance. Pangako, gagawin kong sulit ito… hindi mo pagsisisihan, promise… please, babe.”

Ramdam ni Maricel ang bigat at tindi ng damdamin ni Gibo. Ang kanyang puso ay tila kumakalabog, habang unti-unti rin niyang naiisip na baka totoong handa si Gibo—hindi lang para sa kanya, kundi para rin sa anak nila.

“Pero… pero paano ang asawa mo o girlfriend mo, Gibo?” tinanong ni Maricel, may halong pangamba at pag-aalala. “Ayokong makasira sa relasyon mo… kaya please, huwag mong gawing komplikado ito.”

Tumango si Gibo, ramdam ang sincerity sa bawat titig niya. “Maricel… walang ibang mahalaga sa akin ngayon kundi ikaw at si Gabi. Wala akong ibang girlfriend, wala akong asawa. Tatlong taon na akong naghahanap sa’yo, at ngayon na nahanap kita, di ko na hahayaang mawala ka muli. Hindi ko hahayaan na maging komplikado ‘to—promise. Basta ikaw at si Gabi ang priority ko.”

Nagulat si Maricel sa sinabi ni Gibo, halos hindi makapaniwala. Napangiwi siya at huminga ng malalim, sabay bulong sa sarili, “Wa… wala kang karelasyon? Imposible… parang hindi ko ma-absorb. Sa pagkakaalam ko, 27 ka noong iniwan kita,so 30 ka na ngayon, at hanggang ngayon, wala ka pang pamilya?”

Tumingin siya kay Gibo, halatang gulat at halo-halong pagkabagabag sa damdamin. “Wag nga ako, Gibo… wag ako… Pwede ba?” humiling siya, may halong pangamba at pag-aalinlangan. Halata sa mata niya ang tindi ng emosyon—gulat, takot, at kaunting tuwa—dahil bigla siyang naharap sa katotohanang tatlong taon na niyang pinangarap: na muling makasama si Gibo, na walang ibang humadlang sa kanila.

Si Gibo, sa kabilang banda, ay nakatingin lang kay Maricel ng tapat at may kaunting ngiti. “Maricel… I’m here. Walang ibang mahalaga kundi ikaw at si Gabi. Wala na akong iiwan pang puwang para sa alin mang ibang babae. Just us… and our child.”