Bahagyang tumingala si Marcelito, ang kanyang mga mata ay madilim sa pagnanasa pero puno ng katapatan.
"Kung aalis man ako, isasama na kita. Kahit sa dulo pa ng mundo 'yan. Hindi ko na kaya ang isa pang gabi na hindi kita nayayakap nang ganito."
Muling nagtagpo ang kanilang mga labi, mas matagal at mas seryoso. Sa loob ng kwartong iyon sa Tagaytay, tila huminto ang mundo. Wala nang New York, wala nang trabaho, wala nang distansya. Ang tanging mahalaga ay ang init ng katawan ng isa't isa at ang pangakong hinding-hindi na sila muling magkakawalay.
Binuhat ni Marcelito si Iridessa nang hindi pinuputol ang kanilang halikan. Marahan niya itong inihiga sa malambot na kama ng kanilang kwarto sa Tagaytay. Sa gitna ng malamig na simoy ng hangin sa labas, tila nagbabaga ang init sa loob ng silid.
