Lumipas ang ilang araw na puno ng mabilis na pag-aayos at lihim na pagpaplano. Ang mansyon, na dati ay saksi sa mga seryosong pagpupulong at malamig na gabi, ay tila nagbago ang ihip ng hangin. Bawat sulok ay puno ng mga kahon at balot na kagamitan, ngunit sa kabila ng gulo ng pag-eempake, ang init ng pagmamahalan ay nananaig. Ito ang gabi ng pasasalamat—ang huling pagkakataon na magsasama-sama ang buong angkan sa ilalim ng iisang bubong bago ang binalak na pag-alis nina Marcelito at Iridessa patungong Europa.
Ang hapag-kainan ay pinalamutian nang simple ngunit elegante. Ang bango ng paboritong lutuin ni Marcelito at ang mga paborito ng kanyang mga apo ay humahalo sa malamig na simoy ng hangin ng Tagaytay na pumapasok sa malalaking bintana.
Sa kabisera, nakaupo si Marcelito, ang haligi
