Ang mga nagdaang buwan sa London ay tila isang malumanay na musika na nagpagaling sa mga sugat nina Marcelito at Iridessa. Ang bawat umagang nagigising sila sa Kensington, na tanging huni ng mga ibon at hindi putok ng baril ang naririnig, ay unti-unting nagpabago sa kanila. Ang dating maputlang pisngi ni Iridessa ay nagkaroon ng kulay at sigla, habang ang dati’y laging nakakunot na noo ni Marcelito—ang noo ng isang Don na laging handa sa panganib—ay tuluyan nang napalitan ng mga ngiting tanging ang isang amang nananabik lang ang makakapagpakita.
Ngunit ang katahimikang iyon ay napalitan ng tensyon nang sumapit ang isang maulang umaga sa London. Ang kulay-abong kalangitan ay tila nakikisama sa bigat ng nararamdaman ni Iridessa habang lulan sila ng sasakyan patungo sa The Portland Hospital
