Tumingin siya nang diretso sa mga mata ng asawa, na ngayon ay mapungay at puno pa rin ng pagnanasa. Isang mapaglarong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang dahan-dahang pinupunasan ang gilid ng kanyang bibig gamit ang kanyang hinlalaki.
"Ngayon, baby... pwede mo nang ituloy ang pagkain ng sopas mo," bulong ni Marcelito sa paos na boses bago siya lumapit at hinalikan nang mabilis si Iridessa sa mga labi, lasang-lasa ng dalaga ang sarili niyang katas sa labi ng asawa.
Napahawak na lang si Iridessa sa kanyang dibdib, sinusubukang pakalmahin ang t***k ng kanyang puso.
"Paano ko pa makakain 'to? Nawalan na ako ng lakas dahil sa'yo." Medyo na naiinis niyang sabi, alam na alam talaga ng asawa kung anong kahinaan niya.
Natawa nang mahina si Marcelito at kinuha ang kutsara. "Huwag kang
