Nang matapos ang tawanan dahil sa kulitan nina Zigmund at ng mga bata, tumayo si Marcelito. Isang simpleng kilos lang iyon, pero tila may kung anong kapangyarihan ang humila sa lahat para tumahimik at makinig. Hinawakan niya ang kanyang baso, pero bago siya magsalita, hinila niya ang upuan ni Iridessa palapit sa kanya at kinuha ang kamay ng dalaga.
Tumingin si Marcelito sa paligid—sa kanyang mga anak, mga apo, at sa mga pinsan niyang galing pa sa ibang bansa. Ang kanyang boses, bagaman mahinahon, ay punong-puno ng emosyon na bihira nilang marinig.
"Gusto ko lang magpasalamat sa inyong lahat dahil nandito kayo," panimula ni Marcelito. "Alam niyo naman na hindi ako mahilig sa mahabang salita. Pero ngayong gabi, kailangan niyo itong marinig."
Huminto siya sandali at tumingin nang direts
