CHAPTER 21
BAKIKONG POV
Ang araw ko ay nagsimula na parang isang normal na araw sa bakeshop. Maaga akong gumising para asikasuhin ang mga bagong orders at ang mga recipes na gusto kong i-experiment. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasang isipin si Rara.
Iba ang epekto niya sa akin. Parang sa tuwing nakikita ko siya, nabubuo ang araw ko. Yung tipong kahit hindi siya magsalita, okay na ako. Pero kanina, parang ang tahimik niya, parang may iniisip siya. Napansin ko yun, pero hinayaan ko muna. Alam kong minsan, mas mabuting hayaan ang tao na mag-isip kaysa pilitin silang magsalita.
Habang nasa kitchen ako, abala ang mga staff ko sa pag-aayos ng orders. Tiningnan ko ang isang tray ng pandesal na kakaluto lang. Kinuha ko ang isa at tinikman ito. "Hmm, perfect," sabi ko habang tumango.
