I stared on my gold medal blankly. As expected, no one attended for me. Nag-iwan ako ng invitation sa kanila dahil ayaw naman nila ako kausapin. But those are useless though. I immediately wipe away my tears nang mahulog sila mula sa mata ko.
Kahit gaano na ako kasanay sa ganitong pangyayari, ramdam na ramdam ko pa rin ang sakit. May pag-asa pa ba talaga ako na mapalapit sa pamilya ko? I'm always exerting so much effort para mabawasan na ang kung ano man na galit nila sa akin. Ginagawa ko ang lahat para magustuhan na nila ako but still no changes. Sa tuwing ganito ang pangyayari, 'pag walang umaattend sa mga events na kailangan sila, mas lalong isinasampal sa akin ang katotohanang hindi ako mahal ng pamilya ko.
"Congrats."
Agad kong tinuyo ang luha ko saka tumingala. Bumungad sa akin an
