Save Me, Heal Me

Chapter 19

Kinahapunan, tahimik lang kami sa headquarters. Busy sa kanya-kanyang ginagawa. Nire-review ko naman ng paulit-ulit ang video footage ng pagbabago ng personality ni Helleigna.

Bigla akong napa-isip. Si Kate ba ang pumapatay sa mga kababaihan? Siya na ang suspect na matagal na naming hinahanap? Siya ba ang tinutukoy ni Henry? Maraming tanong ang nabubuo sa isip ko, uhaw na uhaw sa mga kasagutan na hindi ko alam kung makukuha ko ba ngayon o hindi.

Hindi ko alam kung totoo ba ito o hindi. Masyadong magulo, nagpapatong-patong lahat. Nitong mga nagdaang araw, sobrang daming naganap. Ang gusto ko lang mangyari ay sana mapatunayan kung sino ang suspect, para makamit ang hustisya at kapayapaan na hinihingi at inaasam ng lahat.

Nasa gitna ako ng pagmumuni-muni nang may tumawag sa cellphone ko. Tinignan ko ang caller pero unknown number, pero sinagot ko pa rin.

"Hello?" sagot ko sa tawag.

Hindi sumagot ang nasa kabilang linya. Tahimik lang ito. Tinignan ko kung meron pa ba, meron naman pero hindi siya nagsasalita.

"Hello?" tanong ko ulit.

"I thought you'll barge in here and arrest me," sabi niya.

Halatang si Kate ang kausap ko ngayon. Iba ang aura at ang himig ng boses niya kay Helleigna.

"Kailangan lang namin ng sapat na ebidensiya para mahuli ka," sagot ko.

Nang sinabi ko iyon ay agad na tumingin sa gawi ko si Andrei. Humalakhak naman si Kate sa kabilang linya.

"Oh my God, Detective Nathan. I thought you're smart," tugon niya.

I frowned, "What do you mean?"

"Nothing. I just want you to know that I can't wait for the day to come, that you, will fall into a trap," sabi niya at bahagyang humalakhak. Pati sa halakhak niya ay kinikilabutan ako.

"Where are you?" tanong ko sa kanya.

Gusto ko siyang maka-usap. Kailan ko ng mga kasagutan, wala na akong pakialam kung ano ang mangyayari sa'kin.

"Go figure. You're smart," sabi niya lang at binaba ang tawag.

Bumuntong-hininga ako. Wala talaga akong makukuhang matino lalo na ngayon at si Kate ang nagdadala sa kanila.

"Si Sandlers?" tanong ni Andrei.

Tumango lang ako at sumandal sa swivel chair saka pumikit. Ang gulo niya. Kaninong bitag ako mahuhulog? Ano ba ang mga sinasabi niya? Bakit ayaw niya na lang umamin?

"Ano sabi?"

"Tinanong niya lang kung bakit hindi pa natin siya hinuhuli," sagot ko.

"So, alam niyang siya ang pinaghihinalaan nating suspect?"

"Siguro."

"Paano niya naman nalaman?" tanong niya.

Bigla ay sumagi sa isip ko. Paano nga ba niya nalaman na siya ang pinaghihinalaan namin? May mga mata ba siya mula sa unit namin? Binabantayan niya ba ang bawat kilos namin? Sino ang mga mata niya dito? Alam niya ba ang bawat galaw namin?

Hindi ko sinagot si Andrei at dali-daling umalis. Mukhang alam ko kung saan siya ngayon. Agad akong umalis, nakita ko pa sa side mirror si Andrei na hinabol ako palabas. Tinahak ko ang daan papunta sa mansiyon na iyon, dahil kung hindi ako nagkakamali, nandoon nga siya.

Mabilis akong nag-maneho para maabutan siya. Malapit ng magdilim. Pumasok ako sa eskinita papunta sa kanila. Naka-bukas lang ang malaking gate ng mansiyon, nandoon nga ang pulang SUV niya.

Hininto ko ang kotse sa tapat ng pintuan saka lumabas. Sumakit bigla ang ulo ko dahil may mga memorya na biglang lumabas na hindi ko naman alam o matandaan kung nangyari ba sa akin o hindi.

Pagkatapos kong kumalma ay pumasok ako sa double door ng bahay. Malaki ang espasyo sa loob, may grand staircase din sa gitna. Ang mga gamit ay tinatakpan ng mga puting tela na puno ng alikabok. Tahimik akong naglakad sa loob at naging alerto, brutal si Kate kaya kahit kailan ay pwede niya akong sugurin.

Tinahak ko ang daan papunta sa hagdanan. Malaki ito at nag-kokonekta sa dalawang lobby sa ikalawang palapag. Dahan-dahan kong binuksan ang bawat kwarto, pero walang tao doon. Binuksan ko ang kwarto sa gitna, sumalubong sa akin ang malinis at naka-ayos na mga gamit. Lahat ng ito ay pag-aari ni Lorraine.

Maingat akong pumasok sa loob, si Lorraine naman ay nakatanaw sa labas sa harap ng bintana. Alam niya palang nandito ako.

"I'm glad you came," sabi niya at humarap sa akin.

Iba ang hitsura niya ngayon, naka-braid ang buhok niya at wala siyang make-up. Naka-puting dress lang din siya at naka-tsinelas lang. Ibang-iba sa nakikita kong ayos niya araw-araw.

"I have so many questions to ask you," sabi ko sa kanya.

Ngumiti siya sa akin at lumapit. She's calm, and her smile reminds me of Simone. So, she is Simone right now.

"You can ask me that later. I have to show you something," sabi niya at hinawakan ang kamay ko saka ako hinatak palabas.

Dinala niya ako sa isang kwarto sa tabi ng kwarto niya. Binuksan niya iyon at tumambad sa amin ang mga canvas na naka-display doon. Hindi kami pumasok dahil sa dami ng kalat sa kwartong ito. Mukhang hindi na nga madaanan dahil sa dami ng gamit na nagkalat sa sahig. May mga painting na naka-sabit sa pader. Halos mapuno ito sa dami ng painting na nakalagay. May mga empty canvas din na naka-tayo sa pader katabi ang mga sira at lumang painting materials.

Bakit niya ako dinala dito?

"Lorraine's mom used to be here a lot when she was still alive," panimula niya.

She doesn't call Martha Sandlers her mom. It's like she is not a part of Lorraine's whole being.

"She used to paint here, halos dito na rin siya tumira. She used to be a painter before she married Lorraine's dad. She loves to paint so much, hindi niya kayang kalimutan," sabi niya at isa-isang tinignan ang mga paintings.

Parang binabalikan niya ang mga ala-ala noong buhay pa ang nanay niya. Mga masasayang ala-ala na nagpapalungkot sa kanya.

"She taught Lorraine how to hold the brush and to paint, and she always say that painting is her first love," sabi niya na may bahid ng lungkot.

Nakinig lang ako sa kanya.

"Lorraine's dad was very supportive of her hobby. He would buy all the painting materials that Martha needed. Kasi, he felt guilty na kinuha niya mula kay Martha ang pinakamamahal niya. Pina-manage niya kasi sa kanya ang Psychiatric Hospital, kaya minsan walang time si Martha mag-paint, minsan din hindi na halos lumalabas mula dito, " dagdag pa niya at bahagyang natawa sa ala-alang iyon.

Marami siguro ang naganap sa kwartong ito. Dito siguro nagmumula halos lahat ng mga masasayang ala-ala ni Lorraine kasama ang mama niya. Mas lalo akong nasaktan para sa kanya.

"One day, she brought a friend. Lagi silang magkasama, magaling din mag-paint ang kaibigan na iyon ni Martha. I would hear their laughs and giggles from my room, from Lorraine's room. Makikita mo talagang masaya sila sa ginagawa nila," dagdag ni Simone na malapit ng umiyak.

"I don't exactly know what happened, but it was said that Lorraine's mom died because of a car accident, her car was smashed into a tree, as far as I can remember," sabi niya.

Naalala ko ang sinabi ni Detective Dan. He said that it was definitely a murder. May basag sa bungo niya sa likod ng parte ng ulo niya na sanhi ng  paghampas ng isang matigas na bagay.

"The Detectives that investigated it believed it was murder, but they have no evidence to prove that it is murder, aside from the autopsy report. The case went on for years, but wala silang nahanap na suspect, until Lorraine's dad also died."

"How about the friend of Lorraine's mom?" tanong ko nang hindi siya magsalita pagkatapos.

Hindi niya ako sinagot, sa halip sinara niya ang pinto ng kwarto at humarap sa akin ng nakangiti. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa kanya, kung bakit sinasabi niya sa akin ito. Nasagot nga ang tanong ko tungkol kay Martha, pero hindi na importante sa'kin iyon. Ang gusto kong malaman ay ang kinalaman niya sa kasong ito.

"Let's go downstairs," sabi niya at naunang naglakad pababa ng hagdan.

Naguguluhan man ay sinundan ko pa rin siya, hanggang sa mapunta kami sa isa pang kwarto. Isa itong library, malaki ito at halos lahat ng libro ay nababalutan na ng alikabok. Matagal na siguro itong nakatambak dito at hindi na naasikaso.

"Do you want to know what happened to that friend of hers?" tanong niya bigla sa'kin.

Hindi ako sumagot, pinanood ko lang siya habang binabaybay niya ang daliri niya sa mesa sa gitna na natatakpan na din ng puting tela. Tinignan niya ang daliri saka hinipan ang alikabok na dumikit doon.

"Well, she's alive," sagot niya lang sa'kin at ngumiti.

"Where is she, then?"

She just shrugged and smiled at me. She looked around the library as if it's her first time.

"I have a question," sabi niya. "Kung nalaman mo na ang pinakamamahal mo ay hindi pala totoo ang pinapakita sa'yo, ano ang gagawin mo?"

I'm confused. Is she pertaining to herself? Because, I also have the same question as hers. Paano kung hindi totoo ang mga pinapakita niya sa'kin? I want to ask her the same thing.

"Ikaw ba? Totoo ba ang mga pinapakita mo sa'kin?" tanong ko pabalik sa kanya.

Napahinto siya. She looked at me with amusement in her face. She's not Simone anymore. Her eyes changed, her aura and expressions changed. She is now someone else.

"What do you think, Detective?" malamig na tanong niya sa'kin.

"Only you can answer that question, Helleigna," sagot ko sa kanya.

She laughed at me, while I am just looking at her with confusion.

"Nasa sa'yo 'yan, Detective. It's up to your heart and mind if what I am showing to you is real," sagot niya sa'kin.

"Then, why are you telling me this?" tanong ko sa kanya. 

She scoffed at tinalikuran ako. "Why are you asking me that?" tanong niya pabalik? 

"What?" 

"It's Simone who told you those, not me. You should ask Simone, if, she's here," sabi niya at tinuro ang ulo. 

What does she mean? So, alam niya pero hinayaan niya? Akala ko ba kontra siya? Hindi ko siya sinagot. Tahimik lang kaming dalawa habang nagbubuklat siya nung mga maalikabok na mga libro. 

"You know what, Detective. Tiwala ang pinaka-mahirap na bagay na kaya mong ibigay sa isang tao," sabi niya habang nagbabasa ng libro. 

"Yes, it is," sagot ko lang sa sinabi niya. 

Tinignan niya ako habang natatawa na parang nagsabi ako ng isang malaking biro. She closed the book that she's reading and put it back in the shelf. Naglakbay pa siya at kumuha pa ng isa. Puro fairytales ang mga librong kinukuha niya. 

 "But, you gave it away instantly, Detective. Haven't you noticed?" 

 What does she exactly mean? Did she mean that I gave away my trust to her that fast? That, I am wrong for trusting her? That, all of these are just a bunch of lies? 

 "Noticed what?" I asked her with confusion. 

 "Oh, Detective, so naive," she said, mocking me. I frowned and walked towards her. She closed the book she is holding and put it back. She looked at me with amusement and smiled. 

 "Don't beat around the bush and tell me," galit na sabi ko sa kanya. 

 She acted scared at lumayo ng dalawang hakbang mula sa'kin. I followed her and she stopped. Nagtitigan lang kami, umuusbong ang galit mula sa loob ko dahil pinaglalaruan niya ako. Iniikot niya ako at ginugulo niya ang isip ko. 

 "Are you angry, Detective?" tanong niya sa'kin habang nakatingin sa mga mata ko. 

 "Can you tell?" 

 "What I am saying Detective is, you shouldn't give away your trust like this," sabi niya at hinawakan ang leeg ko papalapit sa kanya saka niya ako hinalikan sa labi. 

 Nagulat ako sa ginawa niya, nakapikit lang siya habang sinisiil ako ng mga halik niya. Pagkatapos ay inilayo niya ang labi niya saka ako tinignan habang naka-ismid. Hindi ko napigilan ang sarili ko at hinalikan din siya. Diniin ko ang labi ko sa labi niya na sinuklian niya din ng mga halik. Ginalaw ko ang labi ko, gayun na din siya. Binuksan niya ang bibig ko kaya pinasok ko ang dila ko and tasted every inch of her mouth. 

Hinahabol namin ang hininga namin nang bumitaw kami. Nagkatinginan kami. Tinutukso ako ng mga ngiti niya. I carried her in a bridal style at hinahalikan habang naglalakad ako papuntang hagdanan. Kumapit naman siya sa leeg ko habang sinusuklian niya ang mga halik ko hanggang sa makarating kami sa kuwarto niya kanina. 

 Nilapag ko siya sa kama at pinagpatuloy ang paghalik sa kanya. Lumuhod ako at hinubad ang damit ko, pinanood niya lang akong gawin iyon habang habol ang hininga niya. Pagkatapos kong hubarin lahat at ang natitira nalang sa akin ay ang boxers ko, pumatong ako sa kanya at hinalikan siya sa labi sa pisngi niya hanggang sa leeg habang unti-unti niyang hinuhubad ang dress niya. Tinulungan ko siyang hubarin iyon hanggang sa tumambad sa akin ang katawan niya, hinahalikan ko ang dibdib niya kasabay ay ng pag-unhook ko sa bra niya at tinapon iyon sa sahig. I can hear her soft moans every time I kiss her. I massaged her left breast while I was kissing the other. 

Kumapit siya sa akin and I can feel her nails digging into my skin. I kissed her neck back to her lips and inside her mouth. 

 "Hhmmm," she moaned when I touched her organ. 

 I can feel her wetness outside her underwear. I kissed her neck, in between her breasts down to her stomach at hinubad ko ang underwear niya. I touched her that made her flinch, I looked at her but she just smiled at me, as if welcoming me. Hinubad ko din ang boxers ko and found her staring at my organ. I positioned myself on top of her and continued kissing her while massaging her breasts and brushing my organ to hers. 

 "Stop teasing me, Detective," she whispered. 

 "I'm not," sagot ko sa kanya. 

 "Then why aren't you entering?" hamon niya sa'kin. I looked at her with amusement. 

She has the nerve to ask me that. I am just teasing her for a little bit. Hindi ko siya sinagot at hinalikan nalang. She let our her tongue and played with mine. I slowly slid my two fingers in her wet organ, her body slightly twitched when I successfully entered her tight hole. She is a virgin, after all. I slowly thrusted my fingers in and out of her, habang habol niya ang hininga niya along with her soft moans. Masarap sa tenga pakinggan ang mga daing niya at pagtawag niya sa pangalan ko. I let out my fingers and locked it in front of her and kissed her again afterwards. 

She pulled me closer to her body and I know how badly she wants me to be inside of her. 

 "Calm down, babe," wala sa sariling tugon ko sa kanya and I am just lost and addicted to her kisses. 

 "Please," she begged and spread her legs wider.

I smirked and gave in. Dahan-dahan akong pumasok sa kanya, habang siya naman ay mahinang sumigaw dahil sa sakit at bahagyang tumihaya para pagbigyan ako. Nang nasa loob niya na ako ay agad niyang binawi ang hininga niya. I slowly started my pase habang siya naman ay nakapikit at dinadaing ang sakit. I positioned on top of her and kissed her while thrusting inside her. 

 "Detective, aahh," she moaned. Bumaon ang daliri niya sa likod ko habang ginagawa ko iyon. Nagpalipat-lipat ang mga kamay niya sa buhok ko at sa likod ko. 

 "You're so wet, Helleigna," komento ko sa kanya. 

 My pase started to get faster nung nasanay ang katawan niya. And her moans are getting louder, sinasabayan niya ang pagpasok at paglabas ko mula sa kanya. Hawak niya ang buhok ko at para akong sinasabunutan. I kissed her, tasted her inside her mouth while massaging her two huge mounds. 

 "That's it, God," tugon niya. 

 She is so wet inside and I am already at my climax. 

 "Helleigna," tawag ko sa kanya habang hinahalikan ang leeg niya. 

 I sucked her collarbone and her breast which made her moan. I finally burst it insider her before I could even withdraw. I kissed her and played with each others tongue bago ko tinanggal ang akin sa kanya. Habol namin ang hininga pareho pagkatapos. I brushed her messy hair and wiped her sweat away. I looked at her smiling face, mukhang hindi siya nasaktan kanina ah. Humiga ako sa tabi niya at binalutan ang katawan namin ng kumot. Humarap siya sa'kin at sinandal ang ulo sa braso ko. 

 "That was fun," sabi niya. Nginitian ko siya at hinalikan sa labi. 

 "Are you okay?" tanong ko sa kanya. This is her first time. 

 Tumango lang siya at hinalikan ako. Sinuklian ko ang mga halik niya, hanggang sa puma-ibabaw siya sa'kin. Hinawakan ko ang bewang niya habang naghahalikan kami. I felt her organ brushing against mine. And we went for another round. 

 Nang matapos kami ay dumiretso siya sa pagtulog. Napagod yata siya masyado sa ginawa namin. I looked at her angelic face while sleeping, her head on top of my arm. Our naked bodies are hugging each other and I've never felt so warm before. 

 For a moment, right there, I forgot everything. Hinayaan kong mangibabaw ang pagmamahal na nararamdaman ko sa kanya. Hinayaan ko ang sarili ko na bumigay dahil hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa aming dalawa bukas o sa susunod na araw. Hinayaan kong iparamdam sa kanya ang tunay na nararamdaman ko. Hinayaan namin na malunod sa isa't-isa. And I've never felt so happy. Masaya ako dahil sa tingin ko, sa ganitong paraan niya ipinahihiwatig ang nararamdaman niya para sa'kin. Masaya ako na masaya siya sa ginagawa namin. Nakikita ko siyang ngumiti sa bawat halik ko, at wala na akong ibang hihilingin pa kung hindi makita ang ngiting iyon, ang ngiti ni Helleigna. 

 Pagkatapos ko siyang titigan ay hinayaan ko ang sarili na makatulog. Nagising ako dahil sa lamig ng simoy ng hangin. Gumaan din ang braso ko at nang tinignan ko iyon ay wala nang nakahigang Helleigna doon. Agad akong bumangon at hinanap siya sa loob ng kwarto pero wala maski anino niya. Alas-tres pa lang ng madaling araw pagka-tingin ko sa relo ko. Sinuot ko ang damit ko at hinanap ang susi ng kotse ko. Dali-dali akong bumaba sa madilim na hagdanan. 

Agad akong nagtungo sa labas at hinanap ang kotse niya pero wala na iyon doon. Pumasok ako sa kotse ko at nag-maneho paalis. Alalalang-alala ako sa kanya dahil madaling araw pa lang. Tinahak ko ang daan papunta sa highway habang sinubukan ko siyang tawagan pero walang sumasagot. Ilang beses akong tumawag pero hindi niya sinasagot hanggang sa maging out of coverage area ito. Ang nasa isip ko ay naka-uwi na siya. Gusto ko man siyang puntahan ngayon pero hindi ka basta-basta nakakapasok sa Goldland Hills, kung saan ang subdivision niya. Exclusive ang subdivision na 'yon. 

Sana naman ay umuwi nga siya.