Chapter 8: Birthday Celebration
1881 Words
Chapter 8: Birthday Celebration
Written By: BlackRavenInk16
TAHIMIK lang ang papa ni Jenny habang kumakain sila sa lamesa. Nag-pa-deliver na lang ito ng cake, pizza, pancit at pasta para sa birthday niya.
Yeah, kahit galit na galit ang papa niya ay pinaghandaan pa rin siya nito. Pero hindi naman siya nito kinakausap. Nakapangalumbaba lang habang tinititigan siya na para bang kakainin na siya nito ng buhay.
"Busog na po ako, Papa. I can't eat anymore," reklamo niya.
"Eat. Kung hindi ka sana sumama sa dalawang tukmol na iyon at kumain sa mall, marami ka sanang makakain ngayon," seryosong sabi nito.
"Papa, hindi ko naman po ginustong magsinungaling sa inyo pero alam ko po kasi na magagalit kayo kapag sinabi ko po na nasa mall ako at mga lalaki pa ang kasama ko. Ang akala ko po kasi ay hindi kayo makakauwi ng bahay dahil ot po kayo sa work. It's my birthday and Michael and Miguel knows it at dahil ayaw ko naman pong mag-isa at malungkot sa birthday ko, sumama po ako sa kanila."
"Hindi mo man lang naisip na gagawan ko ng paraan na makauwi ng maaga ngayon? Kailan ba nagkaroon ng pagkakataon na hindi tayo nag-celebrate ng birthday mo? I even texted you and called you so many times pero hindi mo man lang sinasagot!"
Natigilan siya nang maalala ang almost 200 text and 200 calls na nasa cellphone niya kanina. Ganoon ito ka-desperado na makausap siya kanina.
"I'm sorry po, Papa. Nanood po kami ng sine kanina nina Michael at Miguel kaya hindi ko po nakita na nag-te-text at tumatawag po kayo."
Hindi na nagsalita pa ang papa niya kaya alam niya na galit pa rin ito. Sa totoo lang, gusto na naman niyang maiyak dahil ang papa niya na palaging nakangiti lang sa kanya ay pinanlalamigan na siya ngayon. Paano kung ma-bwisit ito sa kanya at bigla na lang siyang dalhin sa bahay-ampunan? Hindi siya nito totoong anak kaya alam niya na mabilis lang siya nitong maitatapon kapag hindi siya naging masunurin dito.
"Wash the dishes and then go to my room after that," malamig na sabi nito.
"Po? Pero hindi po ako marunong maghugas ng plato," sabi niya saka biglang natikom ang bibig. Baka magalit na naman ito.
Ngumisi ito na halatang naiirita.
"Ha! Nakikipag-date sa dalawang lalaki tapos paghuhugas lang ng pinggan, hindi pa magawa? You're already 17 now! Old enough to wash that f*****g dishes!" asar na asar na sabi nito.
Napakagat-labi siya. Nagmura na naman ito sa harapan niya. Hindi siya makapaniwala na may ganitong side pala ang papa niya. Para itong Diyos sa paningin niya dahil palagi itong mabait sa kanya at nakangiti. Pero ngayon, para itong hari na hindi mo pwedeng suwayin dahil kung hindi, mapupugutan ka ng ulo.
"Sige po, ako na po ang bahala," sabi na lang niya.
Mabigat pa ang mga yabag na umakyat na ito sa taas.
Niligpit na niya ang mga kinainan nila. Hindi naman kumain ang papa niya, tinitigan lang siya nito ng seryoso kanina na halatang gusto na ma-intimidate siya.
Buti na lang ay kaunti lang ang huhugasan. Hindi naman kasi nagpapatagal ng kinakainan nila ang papa niya. Bawat kain ay hinuhugasan na agad nito iyon. Nakakahiya mang aminin pero talagang wala siyang silbi sa bahay na ito. Ang papa niya ang literal na gumagawa ng lahat ng gawaing bahay katulad ng paglilinis, paglalaba, pagluluto at kahit paghuhugas ng plato.
Kahit ano ang pilit niya na tumulong noon ay hindi ito pumapayag. Prinsesa raw siya sa palasyo nito kaya hindi raw dapat siya kumikilos. Kaya naman kahit siya ang babae sa kanila ay wala siyang kaalam-alam sa mga gawaing bahay. Ito ang unang pagkakataon na inutusan siya nito na ang ibig sabihin lang ay talagang galit na galit nga ito.
Sobrang takot na takot siya sa reaction nito kanina na para bang kulang na lang ay papatay ito ng tao. Dati na kaya itong gano'n? Mukhang hindi pa talaga niya lubos na kilala ang papa niya gaya ng inaakala niya.
Ang ibang bata, may mga mama, kapatid, lolo at lola pero siya, ito lang ang pamilyang nakalakihan niya. Ni hindi ito nag-ke-kwento ng tungkol sa pamilya nito. Ang sabi lang nito ay siya lang daw ang pamilya na kinikilala nito. Katulad niya rito. He's the only one she have.
Kaya naman kahit masakit sa kanya na layuan na sina Michael at Miguel ay mukhang wala na siyang magagawa. Alam niyang may gusto sa kanya ang dalawa pero para sa kanya, ang mga ito na lang ang naging kaibigan niya sa school at talagang nag-e-enjoy siyang kasama ang dalawa. Pero mas importante pa rin sa kanya ang opinyon at iniisip ng papa niya. Hindi siya mabubuhay nang wala ito at alam niya na hindi niya makakaya kapag nanatili pa itong malamig sa kanya. Kailangan niyang pumili at mas pipiliin pa rin niya ang papa niya.
"Papa, okay na po iyong mga plato sa baba. Iyong mga pagkain, nilagay ko po sa ref para hindi po mapanis," sabi niya nang umakyat sa kwarto nito pero nagulat siya nang makita ang mga damit niya na inaayos nito at nilalagay sa isang cabinet doon na walang laman.
"Papa, ano pong ginagawa mo? Bakit nandito na po ang mga damit ko?" nagtatakang tanong niya.
"Dahil simula ngayon ay dito ka na sa kwarto ko matutulog!" galit na sabi nito.
Napamaang siya.
"Dito po? Pero bakit po?" nagtatakang tanong niya.
"Para mabantayan ko ang mga galaw mo. Baka mamaya, bigla ka na lang tumawag o mag-text sa dalawang mokong na iyon. At oo nga pala, hindi muna kita papayagang gumamit ng cellphone. Kung may kailangan kang gawin, use my phone at magpaalam ka muna sa akin. Ako na lang ang mag-mo-monitor kung may mga importanteng dapat gawin sa mga school gc ninyo and I won't let you open your social media accounts!"
Hindi na siya nagsalita. Parang sobrang higpit naman ng papa niya ngayon. Ganoon ba talaga kalala iyong nagawa niyang pagsisinungaling dito kanina?
"Sige po, Papa. Kayo na po ang bahala," sabi niya na hindi naman masyadong apektado dahil wala naman siyang masyadong kaibigan na pwedeng paggamitan niya ng cellphone.
Sina Michael at Miguel lang ang kaibigan niya sa school at tanging nakakausap niya sa messenger o text. Kailangan na rin naman niyang iwasan ang mga ito kaya mabuti na rin na kinuha ng papa niya ang cellphone niya.
Humiga na siya sa malambot na queen size bed ng Papa niya. Kahit hindi sila mayaman ay fully air-conditioned ang buong bahay nila kaya malamig doon. Sabi raw kasi nito ay ayaw nitong hindi siya maging kumportable kahit na sandali lang. Malaki tuloy ang bill nila sa kuryente.
"So, you're just going to sleep as if nothing happened? You lied to me, Jenny!"
Nag-uumpisa na siyang mainis sa papa niya. Bakit ba ang kulit nito? Sign of aging na ba un? Nag-sorry na nga siya, 'di ba?
"Papa, gusto n'yo po bang huwag na po akong matulog para lang makita mong sincere po ako sa pag-so-sorry ko sa 'yo? Alam ko naman pong kasalanan ko na nagsinungaling ako pero wala na po ba akong karapatan na mamasyal sa mall kasama ng mga kaibigan ko?" naiinis na napabangon siya sa pagkakahiga.
Tumabi naman ito sa kanya sa kama at hinawakan ng marahas ang wrist niya.
"Wala sanang problema kung babae ang mga kasama mo pero hindi, dalawang lalaki na parehas pa na may gusto sa 'yo! Why you're so damn innocent and naive?! Gusto mo bang magaya ka sa mama mo na nabuntis ng maaga at pagkatapos, iniwan na lang ng lalaki?" galit na sabi nito.
"Ilang beses ko po bang sasabihin, Papa, kaibigan ko lang po sina Michael at Miguel! Wala naman po kaming ginagawang masama, e!" Naiiyak na siya dahil ano'ng sabihin niya, hindi talaga nakikinig ang papa niya.
"Ha! Kaibigan? Bakit hindi mo pa aminin? Tuwang-tuwa ka siguro na pinag-aagawan ka ng dalawang mokong na 'yon, 'no? Bakit, ha, Jenny? Sino ba sa kanilang dalawa ang gusto mo? O, baka naman parehas sila!" pagsigaw nito.
"E, ano naman po ngayon kung may crush po ako sa kanila, Papa? Bakit, bawal po ba? Hindi po ba sa ganitong edad dapat nag-u-umpisang mag-ka-crush ang mga teenagers na katulad ko? Pero bakit po parang pinipigilan n'yo po akong lumaki? Hindi na po ako baby--"
Hindi na niya naituloy pa ang sasabihin sana niya dahil bigla na lamang sinakop ng papa niya ang labi niya. Marahas ang paghalik nito sa kanya sa pagkakataong ito na parang dinudurog na nito ang labi niya. Ang dila nito ay pilit nanghihimasok sa loob ng bibig niya.
"Papa, bitiwan mo a--" Naitulak niya ito saglit nang halos 'di na siya makahinga pero mas lalo lang itong pumaibabaw sa kanya at muling binalik ang labi sa kanya.
Dahil sa ginagawa nitong paglalaro sa dila niya ay hindi niya maiwasang hindi mag-init kahit malamig naman sa kwartong iyon. Naghahalo na ang laway nilang mag-ama at naaamoy na niya ang normal na mabangong hininga nito.
Hindi na niya napigilan ang sarili na gayahin ang ginagawa nito. Nag-umpisa na ring gumalaw ang labi niya at tila nagulat naman ito pero nagustuhan ang ginawa niya kaya naman mas lalo lang lumalim ang halikan nila. Naging banayad na ang paghalik nito sa labi niya.
Hindi na talaga niya naiintindihan kung ano na ang nangyayari ngayon. Parang kanina lang ay nagsisigawan sila pero ngayon ay tila nag-e-enjoy sila sa labi ng isa't-isa.
Normal pa bang ginagawa ng mag-ama ang ganito? Hindi niya alam dahil wala naman siyang mga kaibigang babae na pwedeng ma-ka-kwentuhan pagdating sa mga lalaki. Ang tanging kaibigan na mayroon siya ay parehas pang mga lalaki.
Habang naghahalikan sila ay naramdaman niya ang luha ng ama na tumulo na sa mukha niya. Nang halos hindi na sila makahinga ay binaon nito ang mukha sa dibdib niya at yumakap ito nang mahigpit sa kanya habang nasa ibabaw niya.
"Don't look at other man, Jenny, I'm begging you. Ako lang ang tingnan mo. Ako lang ang mahalin mo, because I love you so much... I can't bear to lose you. Please don't leave me. I love you so much..." sabi nito sa pagitan ng pag-iyak.
Natigilan siya sa narinig niya. Saka maya-maya ay napaiyak na rin. Damang-dama niya ang kalungkutan sa tinig ng ama and for some reason, parang gusto rin niyang umiyak. Nasasaktan din siya kapag nasasaktan ang papa niya at hindi niya alam kung bakit.
Hindi kaya parehas lang sila ng takot ng papa niya? At iyon ay ang iwan nila ang isa't-isa dahil walang dugong nagdudugtong sa kanilang dalawa? Katulad niya, siya lang din ang tinuturing na pamilya ng ama niya kahit hindi naman talaga sila mag-ka-ano-ano.
Napansin niya na nakatulog na ang papa niya sa ibabaw niya habang mahigpit ang pagkakayakap sa kanya.
"I promise, Papa. Hinding-hindi rin kita iiwan. Hinding-hindi ko po pipiliin ang ibang tao kaysa sa 'yo dahil mahal na mahal din kita..."
Bulong na lang ng sabihin niya iyon dahil alam niyang nakatulog na ito kaya naman hindi na nito maririnig pa ang sinasabi niya.
Napangiti siya dahil nawala na ang takot niya ngayon na iiwan siya ng ama kapag naging pasaway siya rito. Dahil katulad niya ay takot na takot din itong mawala siya at mahal nila ang isa't-isa. Iyon lang ang mahalaga...
- Writer
