MR. JOHN HALDEN'S FAKE BRIDE

CHAPTER 4

Pagkatapos ng lahat ay nagmamadaling umalis si Dinnah, at napangiti pa si John habang sinusundan ito ng tingin. Talagang nagustuhan niya ang mga kilos ng dalaga at kung ano ang mga reaksyon nito.

At mabuti nalang ay natigil lang sa pagtakbo ang kabayong dala ni Dinnah sa unahan at nakuha niya itong muli.

Kinabukasan ay maagang umuwi si Dinnah sa probinsya ng kanyang lolo’t lola. Kaya si Donnah na lamang ang palaging nakakausap at nakakasama ni John tuwing ito’y dumadaan para bumili ng prutas o magpahinga sa kanilang tahanan. Wala talagang kaalam-alam ang binata na may dalawang tao sa iisang mukha ng dalagang nakilala niya.

Mabilis na lumakas ang ugnayan nina Donnah at Mr. Halden—madalas silang nag-uusap, at minsan pa ay naglalakad sila sa tabi ng bukid habang pinagmamasdan ang tanawin ng baryo. Marami nang nakasama at nakarelasyon si John sa nakaraan, ngunit iba ang pakiramdam niya kay Donnah. Lalo na noong unang beses niya itong nakita, para bang may lakas na epekto ito sa kanyang p*********i. May kakaibang liwanag at sigla itong nakakaakit, ngunit nagtaka siya kung bakit parang malaki ang kaibahan ni Donnah sa unang araw niya itong nakita.

Hangga't nagkaroon sila ng relasyon sa isa't-isa.

Isang hapon, biglang may kumatok sa pintuan ng bahay-bakasyunan ng mga Montefalco—na ngayon ay pag-aari na ni John. Nagtataka siyang binuksan ang pinto, at laking gulat niya nang makita si Donnah na nakatayo sa labas, hawak ang isang maliit na basket na puno ng sariwang mangga at guyabano.

"Good afternoon, John! Hindi ba kita nagulat?" bungad ni Donnah na may malawak na ngiti.

"Donnah! I can’t believe you’re here," sagot ni John habang unti-unting ngumingiti—ang kanyang pagkagulat ay mabilis na napalitan ng saya.

"Come, get inside," sabi niya sa dalaga.

Pasimple niyang inalalayan ang dalaga papasok sa loob. Ang bahay-bakasyunan ay maaliwalas at maayos, may malaking sala na may bintanang nakaharap sa lawa—isang tanawin na laging nakakapagpakalma sa kanya.

"Have a seat," sabi ni John habang inaalalayan siyang maupo sa isang malambot na sofa.

"Ang ganda naman dito. Hindi ako makapaniwala na ikaw na ang nagmamay-ari nito," sabi pa ni Donnah.

"Yes, and I really love this place—it’s peaceful and far from the city noise. And ever since I met you, it’s become even more special to me," sabi ng binata habang nakatitig sa bisitang dalaga.

Parang biglang may pagnanasa siyang naramdaman para sa dalaga, lalo na’t ito pa mismo ang nagpunta sa kanya. Tumitingin naman si Donnah sa binata, at makikita sa mga mata nito ang kaseryosohan ng kanyang tingin.

"Talaga bang espesyal ako para sa’yo, John?" tanong pa ni Donnah.

Tumango si John at hinawakan ng mahinang hawak ang kamay ni Donnah.

"Yes, Donnah. I’ve met and been with many women, but you’re different. You brought color to my once dull and unchanging life. At gusto ko nang lagi kitang kasama," sabi ng binata.

Halatang kinikilig si Donnah habang hawak nito ang kanyang kamay. Ngumiti siya ng malapad at mas lalong humigpit sa pagkakahawak nito.

"Ikaw rin naman, John. Hindi ko akalain na makikilala ko ang isang taong tulad mo—mabait at gwapo," ani Donnah.

Sandaling tumahimik silang dalawa, tahimik lang na nakatingin sa isa’t isa habang hawak ang isa’t isa.

"Pwede bang huwag ka munang umuwi ngayon? You stay here, please," biglang wika ni John na may ibig sabihin.

Ngumiti si Donnah at tumango.

"Sige, John. Gusto ko rin namang manatili dito kasama ka," matamis na tugon ni Donnah.

Nagulat nalang si Donnah nang bigla siyang yakapin ng binata at sunggaban ng mainit na halik sa labi. Sa totoo lang, ito na ang hinihintay niya! Mabilis namang tumugon si Donnah, kaya naging masigasig si John at nais na angkinin ang dalaga sa mga sandaling iyon.

Hindi na napigilan nila ang isa’t isa. Binuhat ni John si Donnah at dinala sa loob ng kanyang kwarto. Doon ay mainit na niromansa ng binata si Donnah bago sila kapwa naghubad ng kanilang mga suot.

Isang malakas na ungol ang pumuno sa buong silid. Sobrang husay ni John sa pagdala at pagpapasarap sa kama—halatang may karanasan siya sa pagpapasaya sa isang babae.

"Oohh, John!! Ohh," ungol ni Donnah habang sinasagad pa ng binata ang kanyang ari sa kanya.

"Ughh, sh*t!! Palaban ka rin, Donnah, uuhhg! Damn!" malakas na sambit ng binata na halatang nasasarapan.

Walang balak si John na tratuhin lamang si Donnah bilang pansamantalang kasintahan—gusto niya itong agad na pakasalan.

"Sige pa, please!! Ohhh, John!!" sigaw ni Donnah habang paulit-ulit na ibinaon ng binata ang kanyang ari sa kanya.

Hindi pa sila nasiyahan, kaya nagkasundo silang tumuwad si Donnah para mas maramdaman nila ang sarap. Sanay na rin si Donnah sa ganitong bagay dahil hindi na siya birhen at ilang ulit nang may nangyari sa kanila ng kanyang boyfriend. May boyfriend na kasi si Donnah na hindi alam ni John, ngunit nagkagusto siya sa binata at ibinigay na rin ang kanyang sarili rito.

Nang tumuwad si Donnah ay halos mabaliw siya sa sarap at sabay na napahiyaw nang muling ibinaon sa kanya ang ari ng binata mula sa kanyang likod.

"Ahhhh! Uhmmm!! Ang sarap, John!!" sigaw pa ni Donnah.

"Yeah, ughhh!!" ungol din ng binata.

Mas binilisan pa niya ang paggalaw habang malakas na napapaungol.

End of flashback.

Napahingal si Dinnah sa mga naiisip. Mula sa unang pagkikita nila ni Mr. Halden hanggang sa pakikipagtalik nito sa kambal na si Donnah—naikuwento kasi sa kanya ng kanyang kapatid ang kanilang mainit na pagtatalik ni Mr. John Halden noong pumunta ito sa bahay ng kanilang lolo’t lola, habang ang boyfriend nitong si Mr. Halden ay umuwi saglit sa Amerika.

Para siyang pinagpawisan muli nang maalala ang mga wild na pagtatalik ng kanyang kambal sa kasintahan nitong si Mr. John Halden. Hindi niya kayang gampanan iyon!

At nakakagigil isipin na dalawa silang magkambal ang natikman ni Mr. John Halden. Pero natatakot din siya na baka mabuking siya at mawalan ng ari-arian ang kanyang mga magulang. May sakit pa naman ngayon ang tatay niya. Kung nasaan man ang kanyang kapatid na si Donnah, sana ay uuwi na ito upang hindi na siya tuluyang mapahamak kay John.

At nanginig siya sa takot muli nang maramdaman ang mahigpit na pagyakap sa kanya ni Mr. Halden.

"Jusko." Mahinang sambit ni Dinnah.