Borrowed Love

Chapter 15 His story

Yama

Di ko akalain na mararanasan ko itong lahat ng naranasan ko ngayon at makikita ang view sa aking harapan na sobrang ganda. Dati rati nangangarap lang ako na nakarating sa ganitong lugar at alam ko impossible yun mangyayari kaya binaniwala ko lang yun.

Gustong gusto kong magtravel at makakita at makaexperience ng ibang lugar na iba sa aking nakasanayan pero dahil sa kahirapan, kakulangan at mga obligasyon ko sa buhay kinalimutan ko na lang yun.

Ayaw kong mangarap ng gising, nasa reality ako at ang isang katulad ko hanggang dun nalang sa buhay. Kaya nagsusumikap nalang ako sa abot ng aking makakaya para lang matustusan ang aming pangangailangan sa araw araw.

Gusto kong tulungan ang aking mga magulang at mga kapatid na makapagtapos kahit vocational lang na course or makapag-training ng pang-skilled na trabaho para at least aasenso buhay nila. Di na bali ako.

Mataas pa oras nila. Ayaw kong maranasan nila ang naranasan ko. Tama na ako nalang ang di nakatapos ng maayos. Pero ang nangyari ngayon ay kabaliktaran sa aking napaghandaan.

Tinanggap ko na habang buhay akong kakayod sa kakarampot na kita, minamaliit ng iba dahil sa kakulangan sa kaalaman at dahil sa uri ng trabaho namin, tinatapak tapakan nalang ng iba na nakakaangat sa buhay.

Hanggat ngayon di ko parin naiisip na mangyayari ito. Hanggang ngayon feeling ko nanaginip lang ako.

Nakapagtravel, nakakita ng magandang view, nakakain ng mamahalin na pagkain at sa sosyal na kainan, nakasuot ng magagandang damit, nakaattend ng high end na party. At higit sa lahat nakapagtraining ako, nadagdagan ang kaalaman ko at natuto sa mga bagay na kailangan ko para magamit pagdating ng panahon.

Instead kalimutan nalang ang aking pangarap, ngayon nabuhay na naman ito. Na di lang pala ako hanggang ganito nalang or hanggang dun nalang. May mararating pa ako. Nagkaroon ako uli ng bagong pag-asa.

Di ko lang alam kung hanggang saan lang ito, baka patikim lang pero ayoko ko ng isipin yun. Mahirap magbilang sa wala.

I just go with the flow. I-absorb kung ano ang makakabuti sa akin pero maging open minded parin ako sa lahat. Lahat ng ito ay may kapalit pagdating ng panahon at yun ang paghahandaan ko.

"You want to go outside for a walk?" Invite sa akin ni Rox, biglang kumislap ang aking mga mata.

"Oo ba, ngayon na?" Tumango siya kaya deretso akong sumama. Sabik makita ang labas at makita sa malapitan ang tubig at buhangin.

Pagbaba namin galing sa taas, nang nasa hallway na kami, lahat ng mata nasa amin. Siguro interesado silang malaman kung ano ako sa buhay ni Rox. Siguro i-chismis nila kami paglabas namin.

Ganun din kasi ang ginagawa namin ng mga kasamahan ko dati kapag may nakita kami na kakaiba. Marites agad kapag wala na ang taong gusto namin pag-usapan.

Di mapuknat ang liig ko sa katatanaw kabilaan. Namamangha sa aking nakikita. Naruon na yun malapit na akong mabangga ng ibang tourista na nadadaanan namin, kaya Rox holds my hand in place. Securing me para di madapa or makabangga or mabangga ng iba.

For me, normal lang na hawakan niya ang kamay ko, minsan he is like that. And we are in this game, may trabaho akong dapat gampanan sa kanya. That we will act as true lovers in front of everyone and that starts now. Nakikiayon nalang ako sa panahon.

Pero aminin ko man o hindi, na-appreciate ko ang gestures niya. Simple lang na bagay pero nakahatid ng kiliti sa aking kalooban, kasayahan sa puso, kaginhawaan sa akin and I feel special and loved. Ayokong man maramdaman pero di maiwasan. Lahat ng ito ay sasarilihin ko na lamang.

"Pang ilan ka sa pamilya nyo?" Biglang sambit ni Rox ng nasa may dagat na kami. Naglalakad sa buhanginan at nakapaa.

Sobrang masarap sa pakiramdam na tinatapakan mo ang pino na buhangin, parang minamasahi at na-exercise ang mga ugat sa aking paa at may kalamigan pa sa pakiramdam.

"Ako ang panganay sa lahat kaya nasa akin ang malaking obligasyon para tumulong sa pamilya." Sambit ko sa kanya.

"Ilan kayong magkapatid?" Interested niyang tanong.

"May 2 akong sunod sa akin na sa college at high school at 2 na maliliit pa nasa elementary. Tumutulong ako sa aking mga magulang na mapag-aral ko sila kahit sa maliit lang na school. At least di sila maging tulad ko na hanggang high school lang ang natapos."

Di naman ako bitter sa aking buhay, proud pa nga ako na nakakatulong sa pamilya. Ang anumang mararating ng aking mga kapatid masaya ako kasi maging part ako sa kanilang pag-aasenso, sana nga.

"Ikaw may mga kapatid ka ba?" Tanong ko pabalik sa kanya kasi wala talaga akong masyadong alam sa buhay niya. Pagiging biyodo lang ang alam ko.

"Yeah I got siblings too. There were 3 of them, but we don't have a good relationship like yours. They were all my younger siblings in the second family of my dad."

Malungkot niyang bahagi sa kanyang pamilya. Nakungkot din ako sa aking narinig.

"Bakit naman di maganda ang samahan niyo?" Di ko mapigilang maging marites kasi scope ito. Para sa akin ay mahalaga ang pamilya kaya ang hirap isipin na di maganda ang samahan nila.

"Oops, sorry kung naging intregera ako huh. Okay lang wag mong sagutin, nadala lang ako sa ating conversation."

Baka naging sobra na akong nakialam sa buhay niya. Baka ma-offend ko siya. Siya pa naman ang tipo na ayaw pag-usapan ang kanyang buhay.

"No it's okay, this story is not really hidden. It's all out in the open, everyone knows that I am an illegitimate child of my dad. Kami ang unang pamilya niya but he never marries my mom so, that makes me an illegitimate."

Ah yun pala buhay niya.

"Dahil ba dun kaya di naging maganda ang samahan niyo?"

"Hmm not that, I don't care about kung maghalf lang kami, it is still the same blood running in our veins. But it's the way they are and how things turn into that way."

Naging mas interested pa ako sa kanyang kwento. Kasi bihira lang siya magsalita kaya i-take ko na ang opportunity na ito na mas makilala pa siya.

"I grow up na di malapit sa Daddy ko. I haven't experienced having his care and attention dahil may bago na siyang pamilya. Even on financial support wala. I struggle growing up, like you, life is hard."

"Maaga akong nawalan ng ina because of some disease at wala kaming pampa-hospital. Kaya I promise myself na di ko na yun mararanasan uli. I work my butt off just to achieve what i had now."

Grabe di pala basta basta ang pinagdaanan niya. He is amazing to do all that.

"Like you nagsimula din ako sa wala kaya I see value in hard work, humble beginnings and perseverance. I help people who deserves it kasi naintindihan ko sila, pinagdaanan ko yun. Di madaling mag-umpisa sa wala."

Mas naging tutok ako sa kanyang sinasabi. Ganito pala siya kabait at di lang sa akin kundi sa iba din.

"Mabait ka naman at base sa sinabi ni Vera, matulungin ka na tao pero bakit di maganda ang relasyon mo sa mga kapatid mo? Sila ba ang may problema? Di ka ba nila tanggap?"

Bigay ko sa aking opinion pero sa malumanay na salita.

"Before nong walang wala ako, di nila ako tanggap. Pinagtabuyan kapag pumupunta sa bahay nila para humingi ng tulong financial lalo na nong na hospital ang mama ko. But I don't get any instead an insult. Pinagsalitaan pa ng di maganda kasi makakaangat na buhay nila noon eh."

"Kaya after nawala ang mama ko, di na ako uli lumapit sa kanila. I don't need them, kaya kong mabuhay mag-isa. When I became successful many years later, bigla nalang sila nagpakita, nagpakilala sa akin at humingi ng tulong kasi may sakit daw si dad non."

"Dahil kapatid ko sila, I help them. Give them jobs and financial support but our relationship has never been close because we grew up apart."

Mas lalo akong humanga sa kanya kasi sa kabila ng pangit na naranasan niya sa pamilya handa parin siyang tumulong at kalimutan lahat.

"But when I learn na ginagamit lang pala nila ang sitwasyon ni dad to get more money from me. They even treated dad like a trash, na parang di nila ama kasi wala ng silbi. Wala ng maibibigay sa luho nila, kaya dun ako nagalit."

"How could they do such awful things to an old man that all he does is caring for them, supporting them and showering them with love to the point na nakakalimutan na niya ako as his first born? Sinasaktan pa nila at di pinapakain ng tama when I give them all the finances?"

Oh my goodness, di ko siya ma-blame kung magalit sa kapatid, sobrang sama pala nila.

"I give them work pero ninakawan lang ako dahil sa bisyo nila. Kapag nasa trabaho feeling may-ari sa sarili kong company. I hate that kind of mentality, instead of being thankful and appreciative to the person who helps them, they feel entitled at sisiraan ka pa."

"Kaya since then kinalimutan ko na sila. Mas mabuti pa ang di ko kadugo may malasakit pa sa akin. Marunong tumanaw ng utang na loob at mapagkatiwaan pa."

I agree with him, di lahat ng kapamilya mo sa mabuti sayo. Nakita ko yan sa buhay Manila.

"I have experienced a lot of people who turn their back on me and stab me when I'm not looking around. There were some who would try to say flowery words, take you in with their nice gestures and show you with fake emotion just to milk you out, para lang may makuha sayo."

"There are a lot of people like that, kaya ngayon di na ako basta basta nagtitiwala. I have learned through the years by experience. Not nice to be in that situation;" napapalingo pa niyang sabi.

"Maswerte ka coz you got a family you fight for, serve as your inspiration. The one you can call true family coz I am not lucky with those." Malungkot niyang sabi na para bang may malaki pa siyang pinagdaanan sa buhay na di pa niya sinasabi.

"Pero bakit sa kabila ng nararanasan mo na tinira ka patalikod, tinaydor ka, bakit tumutulong ka pa rin sa iba, katulad ko?"

Di ko mapigilang magtanong kasi bakit tumutulong parin siya.

"Coz somebody also helped me back then, someone who believed in me. The reason why I got all this today. Siya si Daddy Gerald." Nakita ko ang ngiti na sumilay sa kanyang labi. Siguro special ang taong yun sa buhay niya.

"I just met him nong nagtatrabaho ako as a bartender sa isang bar. Palagi siya dun kaya kinakausap ko siya, naging palagay ang loob namin sa isa't isa. I came to know na nag-iisa lang pala siya sa buhay. I was young then, I told him my story."

"I saw him as my dad kasi sabik ako sa ama and I found that in him. He offered me a training, schooling then pinapasok sa company. Pinagkatiwalaan niya akong ihandle ang business niya. Kaya I do my best para maachieve ang expectations niya. Natuwa siya sa akin."

"Pinahiram niya ako ng puhunan. I built my first ever bar, nagventure sa club and since yun tuloy tuloy na hanggang nagkaroon ng restaurant, hotel and resort."

"Kaya lang di rin siya nagtagal. Binawi na siya ng panginoon. He leave me some of his businesses na ngayon ginagamit ko ang kita to help others. I support different charity especially elders and cancer patients. All his business income goes to charity."

"Enough na sa akin na tinulungan niya ako at nagtiwala siya sa akin. Siya ang nagbigay ng break sa akin kahit di niya ako kilalang lubos. Kaya I share my blessings with others who deserve it. I will do what daddy does to me. Masarap din sa pakiramdam kung makatulong ka sa iba."

I am amazed by his story, marami pala siyang pinagdaanan na di alam ng iba. At mabuti pala talaga siyang tao katulad ng sinasabi ni Vera.

Di lahat kayang magpakatao kapag nasa tuktok ka ng tagumpay or di kaya mataas na ang naabot mo sa buhay. Ang iba nakakalimot na kung saan galing.

Di ako magiging ganun. Rox serves as my inspiration and will aspire like him, kaya siya biniyayaan kasi he shares his blessings.