CHAPTER 17
230 Words
CHAPTER 17
Abigail's POV
"Wag ka munang tumayo o gumalaw baka mapano ka." Sabi ni denver.
"May gusto ka ba?" Tanong niya.
"T-tubig nalang." Nauutal na sabi ko. Tumayo naman siya at kumuha ng tubig sa may mini ref niya.
Bago niya ibinigay sakin yung tubig inupo niya muna ako saka binigay sakin.
Uminom muna ako bago nagpasalamat sakanya. "Salamat." Sabi ko.
"Hmmm. Ano denver. Pwede bang payakap?" Naiiyak na tanong ko. Hindi ko alam pero naiiyak ako.
"Sure." Sabi niya at siya na mismo yung yumakap sakin. Nahulog na yung luha ko at niyakap siya pabalik.
"Sorry." Naiiyak na sabi ko.
"Para saan naman?" Tanong niya habang hinihaplos ang likod ko.
"Dahil tumakas ako, hindi na ako tatakas hindi na ako magiging sakit sa ulo. Hindi na ako magiging pabigat, hindi na ako magiging pasaway." Naiiyak na paliwanag ko.
"It's okay, but please abigail don't do that again." He said.
"Yes." Naiiyak na sabi ko. Kumalas na siya sa pagkakayakap niya sakin saka ako tinitigan at pinunasan niya yung luha na naglandas sa pisngi ko. At hinalikan niya ako sa labi pero smack lang. Kaya napangiti naman ako. Inaamin ko i love this man, kahit na masama ang naging nangyari.
Davin's POV
Buti na lang walang nagyari sa batang na sa tyan ni Ate, kundi patay ako kay kuya. Buti na lang sugat sa noo lang yung nakuha niya.
- Writer
