ICEY POV
Kabanata: Sa Loob ng Katahimikan
Nagising ako sa tunog ng mahinang ugong—hindi ng mga sasakyan o sigawan, kundi ng bentilasyon na pantay ang hinga, parang sinasadya nitong ipaalala na ligtas ako. Sandali kong inabot ang bag na yakap-yakap ko kanina. Nandoon pa rin. Mabigat, hindi dahil sa laman, kundi dahil sa alaala.
Bumangon ako nang dahan-dahan. Masakit ang leeg ko, at may lamig sa sahig na gumapang sa talampakan ko. Sa ilaw na hindi masyadong maliwanag, nakita ko ang loob ng safe house—malinis, tahimik, at parang may sariling oras. Wala rito ang takot ng kalsada, ang bilis ng mga desisyon. Pero hindi rin ito tahanan.
“Gising ka na.”
Napalingon ako. Nakatayo si Ismael sa may pinto, may hawak na tasa. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal nandoon. Ganoon siya palagi—duma
