Mabilis kong tinapos ang paghahanda ko, pero kahit anong ayos ko sa buhok, kahit ilang ulit kong inayos ang kwelyo ng blouse ko, hindi mawala ang bigat sa dibdib ko. Pakiramdam ko, bawat galaw ko ay may tanong na sumusunod. Bawat hinga ay may alaala ng nakita ko kanina.
Hindi ko dapat pinapansin.
Dapat kalimutan ko na.
Pero habang nakaharap ako sa salamin, hindi ko maitago ang bahagyang pamumula ng mata ko—dahil ba sa inis o dahil sa gulong iniwan ng presensya niya? Hindi ko na malaman.
Isang katok ang pumunit sa katahimikan ng kwarto.
Tatlong sunod-sunod. Hindi malakas—pero matatag.
At kahit hindi ko pa nakikita kung sino, ramdam ko na agad.
Siya iyon.
Tumingala ako at sinarado ang mga mata ko sandali bago ko binuksan ang pinto.
At nandoon nga siya—nakasandal pa, parang sariling
