ISMAEL POV
Kabanata: Ang Hindi Ko Kayang Sabihin Pero Hindi Ko Na Rin Kayang Itago
Maaga akong nagising.
Hindi dahil sa alarma o ingay sa labas, kundi dahil sa bigat sa dibdib ko na parang may nakadagan mula pa kagabi. Nakaupo na ako sa gilid ng sofa bago ko pa tuluyang namalayan na gising na pala ako. Hawak ko ulit ang baril ko, nakasanayan na. Pero sa totoo lang, hindi ito ang una kong hinanap.
Ang una kong naisip ay si Icey.
Nandoon pa rin ang init ng hawak niya sa pulso ko. Maliit lang, pero sapat para guluhin ang buong sistema ko. Sanay akong gumalaw nang walang iniisip. Sanay akong magbantay, magplano, at umatras kung kailangan. Pero kagabi, may isang bagay akong hindi nagawang kontrolin—ang sarili ko.
Tumayo ako at sinilip ang hallway. Tahimik pa. Sarado ang pinto ng kwarto ni
