ICEY POV
Kabanata: Ang Mga Salitang Malapit Nang Mabitawan
Hindi agad ako nakatulog.
Hindi dahil sa dilim, o sa kawalan ng kuryente, o sa posibilidad ng panganib sa labas ng safe house. Sanay na ang isip ko sa takot. Ang hindi ko sanay ay ang presensya ng isang tao na hindi kailangang magsalita para maramdaman ko.
Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame, nakikinig sa bawat tunog ng gabi—ang mahinang pag-ikot ng hangin, ang kahoy na sahig na bahagyang umiingit, at ang pinakamalinaw sa lahat: ang hakbang ni Ismael sa labas ng kwarto ko.
Hindi siya pumasok. Hindi rin siya umalis.
Parang nandoon lang siya, nagbabantay. Tulad ng lagi.
At doon ko naintindihan—hindi lang ako ang gising.
Huminga ako nang malalim bago bumangon. Hindi ko alam kung anong balak ko. Alam ko lang na kung manan
